Kerk in Den Haag

Arne Jonges en Cees Verspuij met emeritaat: kayakken en studeren

Door Petra Pronk
Gepubliceerd mei 2010, jaargang 13, nr. 126

Interview Arne Jonges (Houtrustkerk) en Cees Verspuij (Salvatorkerk en de Thomaskerk) gaan met emeritaat. Aan twee scheidende predikanten drie vragen over hun Haagse tijd.

Welk deel van uw Haagse werk was zo inspirerend dat u er steeds weer over vertelde op verjaardagsfeestjes?
Arne Jonges: ‘Het voorbereiden van de kerkdiensten, samen met cantor-organist Marieke Stoel. We hebben met elkaar een sfeer gecreëerd waarin het ontzettend prettig werken was. Marieke heeft een enorme kennis van de liedcultuur. Ze deed bij het voorbereiden allerlei suggesties waardoor, ook dankzij de inbreng van koor en cantorij, er iets ontstond wat een geheel was. Geen preek met een paar liedjes, maar echt een dienst. Onze kosteres Inez van Manen zorgt met haar prachtige schilderijen voor een bijzondere sfeer. Zondagmiddag is de kerk haar galerie. Daar heb ik altijd met plezier naar gekeken.’

Cees Verspuij: ‘Het pastoraat en de kerkdiensten vond ik beide even inspirerend. Het pastoraat vanwege de ontmoetingen. Als je in de ander iets van God ervaart, is dat ongelofelijk kostbaar. Ook het feit dat je wordt uitgenodigd een stukje met iemand op te lopen, heb ik altijd als een geschenk ervaren. Wat de kerkdiensten betreft: daarin was echt sprake van interactie.’

Waar hebt u de afgelopen vijf jaar het hardst om moeten lachen?
Jonges: ‘Om deze vraag!’
Verspuij: ‘Soms om mezelf, maar ook om woordspelingen of gezichten die mensen trekken. De humor ligt echt op straat en is voor mij een onlosmakelijk onderdeel van het werk. Het hoort er gewoon bij, als tegenwicht tegen de ernst van het bestaan en alles wat kapot is en wat je graag anders zou willen zien. De kunst om dingen met humor te relativeren is een kostbaar instrument dat ik van Boven heb ontvangen. Het werkt drempelverlagend.’

Wat is uw droom voor de nabije toekomst?
Jonges: ‘Lekker verder studeren. Ik ben nog lang niet uitgeschreven. Ik vind het leuk om creatief te denken, te schrijven en wetenschappelijk bezig te zijn. Zo ben ik nu weer bezig in de Kritik der Urteilskraft van Kant. Dat heet onmogelijke kost te zijn, maar voor mij is het pure ontspanning.’
Cees Verspuij: ‘Mijn tijd op een zinvolle wijze vullen. Schilderen met acryl, tuinieren, klussen, kayakken op het Zuidlaarder Meer en kamperen in Engeland. Vrijwilligerswerk hoort daar ook bij. Je mag goed voor jezelf zorgen, maar je moet niet  alleen aan jezelf denken. Mijn vrouw Margreet en ik zijn pastorale ‘dieren’, dus we zullen best nog eens een stukje met mensen oplopen. En zo nu en dan voorgaan in kerkdiensten. Maar niet meer in een vast dienstverband.’