Brigitte Kammuller: ‘De Matthäus moet in een lege fabriekshal’
Door Jan Goossensen
Gepubliceerd april 2011, jaargang 14, nr. 135
Interview Waarom zingt iemand uit volle overgave mee in de Matthäus Passion? Brigitte Kammuller zit op het koor BonTon, dat een uitvoering in Den Haag geeft.
Brigitte Kammuller, protestants opgevoed, woont in de Archipelbuurt:
‘Ik ben vroeger twee keer naar de Matthäus Passion geweest. Een lang stuk, niet gemakkelijk, niet toegankelijk, dat herinner ik me nog.
Ik ben blij dat de Matthäus weer op mijn pad is gekomen. Als zanger beleef ik het stuk als een bijzondere ervaring. Hoe meer ik mij erin verdiep, hoe sterker ik er een spiegeling in zie van menselijk gedrag – zie de emoties van het volk, van Jezus, van Petrus, het verraad van Judas. Het is een heftig verhaal.
‘Schilderingen van emoties’
Ik heb bewondering niet alleen voor Bach, maar ook voor zijn tekstschrijver, omdat ze ondanks alle gelaagdheid van het stuk de menselijke emotie zo duidelijk laten doorklinken, zowel in de tekst als in de muziek. De aria’s zijn schilderingen van emoties. De evangelist, die verteller is, verbindt het verleden met het heden. Hij brengt het verhaal in onze eigen wereld. Het is met recht een volksverhaal.
Als ik regisseur was, zou ik de koren in volkskledij steken en het publiek de koralen luidkeels laten meezingen. Dat brengt het verhaal dichterbij. De Matthäus is een ervaringsstuk, geen stuk dat je afstandelijk moet beoordelen, laat staan zingen. Vergelijk het met toneel: goed toneel zoekt de confrontatie en maakt je wakker en alert.
Het lijkt me ook goed de Matthäus eens uit te voeren voor een publiek dat er nooit heen zou gaan, bijvoorbeeld voor daklozen, op een bijzondere plaats. Of in een groot, vervallen kraakpand of een lege fabriekshal. In zo’n omgeving moet je deze muziek wel bij je toelaten, omdat Bachs muziek je onherroepelijk raakt, ook zonder dat je de tekst kent of verstaat.’
Zaterdag 16 april, 19 uur, Lutherse kerk.





Sociale media
Follow @KerkDenHaag