Obama 1 en 2

'Dat optimisme, daar word ik als Hollander stil van'

Door Jonathan van der Geer
Gepubliceerd januari 2009, jaargang 12, nr. 112

Dagboek Obama 1 + 2 Kerk in Den Haag is in Washington. Redacteur Jonathan van der Geer doet iedere dag verslag van de gebeurtenissen rondom de inhuldiging van Barack Obama.

OBAMA (1)

Samen met bijna twintig andere Nederlanders ben ik voor een week in Washington om alle festiviteiten rondom de inauguratie van president-elect Barack Obama bij te wonen. We zijn hier op uitnodiging van het Martin Luther King Centre, die delegaties van over de hele wereld naar Washington heeft genodigd. De delegatie is divers; de meesten zijn van Surinaamse huize. U begrijpt; er wordt veel gelachen. Later meer over de achtergrond van sommige delegatieleden. Afgelopen zaterdagavond, locale tijd 20.00 uur, kwamen we aan op het vliegveld. Het is hier erg koud. Voor mij is het de eerste keer in Amerika en dan valt er veel op. De grote auto’s, de Starbucks, de vriendelijkheid van de mensen.

Hardloopkleding

Aangezien we een vol programma hebben, was de zondag een vrije dag. We verblijven in Arlington, vlakbij het Pentagon. ‘s Ochtends vroeg om zeven uur (ik zit nog in het Nederlandse ritme) ben ik de buurt wat gaan verkennen in hardloopkleding. Er staan veel kerken hier in de buurt en de eerste dienst bleek al om 7.30 uur te beginnen, daarna nog een dienst om 9.30 uur en een om 11.30 uur. Wat ontzettend vroeg. Ik wilde graag een kerkdienst bezoeken, niet in de laatste plaats om het bruisende karakter van een zwarte kerk te proeven. Ik werd op mijn wenken bediend. Nadat ik me had geëxcuseerd voor mijn wat afwijkende outfit (was geen enkel probleem, zo werd mij verzekerd) zocht ik een plekje op. Wat een energie! Een swingend koor, dampende muziek en een bomvolle kerk. Men vroeg de gasten even te gaan staan en ik werd samen met drie andere mensen toegezongen, de hele kerkenraad kwam een hand geven en ik geneerde me intussen ontzettend voor mijn outfit. De dienst duurde bijna twee uur.

 Boterhamzakjes

Aan het begin van de middag zijn we met de groep naar het grote concert in Washington DC gegaan. Allereerst valt het Europese karakter qua bouw van de stad me op. Geen wolkenkrabbers, veel klassiek bebouwing. Samen met duizenden anderen liepen we over The Mall op zoek naar een plekje. Het is er zo groot en er waren zoveel mensen op de been! Het is ongelooflijk. Overall standjes met Obama-souvenirs; zijn gedachtengoed staat op t-shirts, oorbellen, shawls et cetera. Al snel zijn we enkelen van de groep uit het oog verloren en gingen we toch maar op zoek naar een goed plekje vooraan. Het terrein was ‘s ochtends om 8.00 uur al open en zo te zien waren veel mensen al vroeg op pad gegaan, gekleed tegen de kou in skipakken, met mutsen. Van medereiziger Gerda Havertong heb ik geleerd dat je voeten in boterhamzakjes goed beschermd blijven tegen de kou. Ze vertelde het alleen te laat!

Nadat we eindelijk een plekje hadden gevonden wilden we wat eten halen. Rijen dik, samen met Iwam Leeuwin heb ik anderhalf uur in de rij gestaan voor wat hotdogs. Maar we hebben zo genoten in die rij. Nadat bisschop Gene Robinson het openingsgebed had gedaan, verschenen vice-president Joe Biden en zijn vrouw Jill en daarna onder luid gejuich de komende president Barack Obama en zijn vrouw, de nieuwe first lady Michelle Obama. Een uitzinnige mensenmassa. Het wachten voor de hotdogs werd een feest met zoveel uitgelaten en vrolijke mensen om je heen. Opvallend ook dat niemand in de rij klaagde over de lengte ervan. Mensen maakten een praatje met elkaar, hadden het gezellig met elkaar. Mijn voeten waren ondertussen veranderd in ijsklompen...

 Optimistisch

Nadat we eindelijk onze hotdogs en hot chocolate hadden bemachtigd, begon de zoektocht naar de groep. Waar ik al voor vreesde: we konden ze niet meer vinden. We hebben vervolgens het eten uitgedeeld aan de mensen om ons heen en genoten van het concert. Zoveel beroemdheden op 250 meter krijg je niet nog eens. Ik voel me erg bevoorrecht om dit mee te maken. Je proeft aan de mensen de trots op dit stukje geschiedenis dat Amerika schrijft met een eerste zwarte president. Het optimisme is groot en daar word je als Nederlander stil van. Men staat er trouwens versteld van dat er mensen helemaal vanuit Nederland naar Washington komen om de inauguratie bij te wonen.

 Dream

Ik zie ontzettend uit naar deze nieuwe dag, maandag. Later vanochtend hebben we een afspraak met een Nederlandse cameraploeg die een opname met ons gaat maken. We worden gevolgd door de Belgische VRT en ook voor de inauguratiedag zelf staan diverse media op het lijstje. Vandaag is het Martin Luther Kingdag en dat vieren we vanavond bij een groot gala: ‘ from dream to the promise’.

Toepasselijker kan volgens mij niet!

 Tot morgen!

 

OBAMA (2)

Het is nu 6:59 uur lokale tijd en ik sta aan het begin van een historische dag. Buiten is het donker, maar desondanks is de straat bomvol (!) met mensen. Iedereen is op weg naar de stad, het liefst bij The Mall. Wij vetrekken met een half uur. Ik maak me op voor een koude dag en heb de tip van de boterhamzakjes dan ook opgevolgd.

Gisteravond werd me enigzins duidelijk hoe groot deze beweging is. Hoe intens dit voor mensen is. We waren uitgenodigd bij een groot gala op de Universteit van Maryland van de staat North-Carolina. Deze staat is belangrijk geweest voor de overwinning van Barack Obama. Ik heb met veel mensen gesproken en men ziet in de overwinning van Obama een nieuwe dag in het leven van Amerika aanbreken. Het zelfvertrouwen van het volk neemt toe ondanks een torenhoge crisis. Mensen willen helpen het land op te bouwen. En wanneer ik dan aangeef dat Obama ook zal teleurstellen, gezien de hoge verwachtingen die hij wekt, reageert men verontwaardigd: wij moeten hem helpen!
Het was Kennedy die zei: vraag niet wat het land voor jou kan doen; maar wat kun jij voor jouw land doen? Dit is het heersende gevoel bij de mensen.Anderenuit onze delegatie proberen mij uit te leggen hoe diep het gevoel van miskenning is door het zwart zijn. Generaties diep zit dat. Men ziet dit als duidelijk een keuze, een stap vooruit.

Ik kan bijna niet beschrijven wat voor dynamiek hier heerst. Mensen zijn blij, omhelzen je als ze zegt hoe blij je voor hen bent. Als Nederlander voelt het erg on-Nederlands, maar het is aanstekelijk. De gedeelde waarden waar de Obama-beweging voor staat, overheersen sterk. Wat Obama de zwarte mensen wil voorhouden is om niet de rol van slachtoffer in te nemen, maar die van overwinnaar van hetzelfde land. Dat is indrukwekkend.

Vandaag wordt een grote dag en dat gaan we meemaken. Volgens mij een dag met veel ontlading van emoties. Ik hou het kort, later meer!

Tot morgen!

Ps. Oh ja, vanavond zitten we als groep bij RTL 4. Kijken dus!