Archief
Jaargang:

De linkse kerk

Door Paul Makken
Gepubliceerd november 2010, jaargang 14, nr. 130

Vondst

In het vorige nummer van Kerk in Den Haag is een brief geplaatst van een vrouw die de kerk ervan beschuldigt ‘links’ te zijn. Tegenwoordig betekent ‘links’ elitair en betuttelend. Vooral als dat woord gebruikt wordt door iemand die eindelijk eens kan zeggen wat ze wil. Oorspronkelijk heeft ‘links’ iets te maken met solidariteit, maar dat woord is besmet geraakt –  door ‘solidariteit’ kon je vroeger namelijk niet zeggen wat je nou echt vond. De briefschrijfster kon dat tot haar grimmige opluchting wel. Namelijk dat de kerk haar niet moet voorschrijven wat goed is en wat fout.
Nu is de kerk tegenwoordig buitengewoon liberaal (met uitzondering van wat claustrofobische gemeenten). En wat goed is en wat fout, daarover zal de kerk niet zo snel meer een stellige mening verkondigen.

Voorbeeldje. Een kwestie als abortus is niet eenduidig voor de kerk. Een verbod op abortus voor de (streng)gelovige heeft als pendant een verplichting voor de maatschappij om goed te zorgen voor kinderen. Maatschappelijke kwesties zijn nooit eendimensionaal. Dus kunnen oplossingen dat ook niet zijn.
De liberale blik van de kerk komt voort uit de oerchristelijke sociale waarden van, jawel, solidariteit en gerechtigheid. Vanuit die praktische traditie durft de kerk nuanceringen te plaatsen bij de toon en de inhoud van het maatschappelijke debat over de islam en moslims. De briefschrijfster voelde zich daardoor aangevallen. Want waarden zijn toch makkelijk? Ze zijn lekker abstract en worden natuurlijk het liefst gebruikt door mensen die nooit worden geconfronteerd met de alledaagse realiteit van de gemengde wijk.

Het kan een winst zijn voor onze democratie dat een partij als de PVV eindelijk de mensen een stem geeft die vinden dat onze maatschappij te snel verandert. Die stroming vertegenwoordigt een stabiele twintig zetels in de Tweede Kamer, ingenomen door de PVV of door welke andere combinatie van partijen ook die die gevoelens vertolken.
De PVV zou een echte winst zijn voor onze democratie als de angst plaatsmaakt voor moed. Moed om vanuit positieve waarden te bouwen aan een toekomst voor alle Nederlanders. Angst is doof en zoekt naar simpele oplossingen voor complexe problemen. Dat soort oplossingen bestaan gewoonweg niet. Als de PVV toch volhardt in die opstelling, bewijst ze haar stemmers een slechte dienst.

| |