Kerk in Den Haag

Buitenlandse jongeren voor diaconaal jaar in Den Haag

Diaconale jongeren: ‘Ik heb mijn eerste knuffel gehad’

Door Maarten van Krimpen
Gepubliceerd november 2010, jaargang 14, nr. 130

interview Houke en Brigitta komen uit Duitsland en Hongarije. Ze nemen deel aan een diaconaal jaar en werken in Den Haag. Twee tegenpolen, die allebei op hun eigen manier hun weg in zoeken in de stad.

Een beetje wennen was het wel, te moeten slapen in een klooster. En het Nederlandse verkeer vinden ze een chaos. De Duitse Houke (22) en de Hongaarse Brigitta (18) zijn voor tien maanden in Nederland om deel te nemen aan een diaconaal jaar. Hij om zijn vervangende dienstplicht te vervullen, zij omdat ze geen idee had wat ze na haar middelbare school wilde doen. Ze wonen in het Stadsklooster aan het Westeinde, Stek faciliteert hun verblijf.
Hij houdt van voetbal, zij van yoga. Ze hebben één ding gemeen: ze vinden het allebei geweldig om met kinderen te werken. Beiden brengen hun diaconale jaar door in de Kinderwinkel, een Moerwijks buurthuis voor kinderen, een initiatief van de nabijgelegen Marcuskerk.

Lief meisje
Brigitta is trots. ‘Ik heb vorige week mijn eerste knuffel gehad! Van een lief meisje dat Fiona heet. Ze is echt cool.’ Ze geeft toe dat ze aanvankelijk een beetje bang was om met verstandelijk of lichamelijk gehandicapte kinderen te werken – dat is ook een mogelijkheid van het vrijwilligersprogramma. Gelukkig voor Brigitta heeft ze nu werk waarin ze zich helemaal thuis voelt. ‘De reacties van kinderen zijn zo puur, zo eerlijk. En ze helpen ons met het leren van Nederlands.’
Houke had daar aanvankelijk wel wat moeite mee. ‘De eerste twee weken waren erg lastig. Als je de taal niet spreekt, is het moeilijk om helder met ze te communiceren. Gelukkig gaat het elke dag beter.’ Hij vindt het leuk om actieve spelletjes voor de kinderen te bedenken. ‘Ik kies spellen met veel beweging. En ik verzin iets waarbij op het einde een winnaar is, omdat ze dan erg gemotiveerd zijn.’ Brigitta vult Houkes liefde voor sport en spel aan met de creatieve, spirituele kant. ‘Ik leg wel eens wat spullen op tafel en vraag ze dan er iets uit te kiezen. Of ik laat ze iets versieren en dan mogen ze vertellen waarom ze dat op die manier doen. Op die manier leer ik wie ze zijn, hoe ze zich voelen.’

Fietslampen
Ook buiten het werk vullen de twee elkaar goed aan, ook al zijn ze nog zo verschillend. Brigitta vertelt lachend het verhaal over de fietslampen. ‘We hebben allebei een fiets, en bij mij doet het voorlicht het niet maar wel het achterlicht. Bij Houke is het precies andersom. Erg handig als we samen in het donker naar huis moeten fietsen.’ En als Houke wil internetten zal hij toch echt naar de kamer van Brigitta moeten: ‘Ik heb dan weliswaar een computer, maar de internetverbinding op mijn kamer is erg slecht. En zij heeft ook een tv op haar kamer.’

Naar huis
De dag voor het interview heeft Brigitta besloten om een paar dagen naar haar ouders in Hongarije te gaan. ‘Ik ben al zo vaak ver weg geweest. Een maand in Amerika, Groot-Brittannië, Praag. Ik ben pas achttien maar ik kan zeggen dat ik veel gereisd heb. Maar nu... ik krijg vaak brieven van thuis die er dan mee eindigen dat ze graag weer eens koffie met me willen drinken. Deze periode is de langste tijd dat ik van huis ben weggeweest.”
Brigitta is nog steeds haar weg aan het zoeken buiten haar werk bij de Kinderwinkel, maar Houke heeft het druk. Hij is sportief en vindt het heerlijk om op Scheveningen te gaan surfen. ‘Met vijftien minuten fietsen is dat ideaal. En het weer is nog steeds schitterend.’ Naast het surfen heeft hij zich ook aangesloten bij een voetbalvereniging. ‘Met voetbal is het erg makkelijk om met mensen in contact te komen. Ik heb twee keer in de week een training en elke zaterdag een wedstrijd.’

Houke vindt niet dat de Duitse en de Nederlandse cultuur erg veel van elkaar verschillen. Hij vindt wel dat Nederland in alle opzichten erg jong is. ‘Niet alleen de studenten zijn natuurlijk jong, maar ook de ouderen die ik hier ben tegengekomen. Ze gedragen zich niet ouwelijk, zoals in Duitsland.’