Kerk in Den Haag

Obama 3

Een metro vol blije mensen die roepen: 'Yes we can!'

Door Jonathan van der Geer
Gepubliceerd februari 2009, jaargang 12, nr. 113

Dagboek Obama 3 Jonathan van der Geer, die in Washington een dagboek bijhoudt voor Kerk in Den Haag, over de inauguratie van Obama: 'Het is ongelooflijk om te zien hoe uitgelaten de mensen zijn over deze gebeurtenis, blank en zwart. Volgens mij overstijgt dit het niveau van waar politiek over gaat. Het heeft duidelijk een spirituele lading.'

Bijgekomen van alle gebeurtenissen wil ik graag verslag doen van hoe ik de inauguratie van Barack Obama heb beleefd. We zijn dinsdagochtend vroeg op pad zijn gegaan richting The Mall in Washington. Het was koud, maar bovenal hartverwarmend druk. Omdat de stad als een vesting was afgesloten en we wel de beschikking hadden over een bus zijn we toch met de metro gegaan. Deze zat tjokkievol. Maar de stemming zat er helemaal goed in. Voortdurend riep iedereen tegen elkaar: Yes, we can! En dan drongen er weer wat mensen binnnen.

Na een half uur kwamen we in de stad aan en liepen we de route naar The Mall. Wat een fantastische tocht! Zoveel mensen op weg naar dezelfde historische gebeurtenis. Mensen die je spreekt zeggen zich als Amerikaan gezegend te voelen met zo'n president. Een President van alle Amerikanen, blank, geel, zwart of rood; het doet er niet toe. Het zijn de Verenigde Staten van Amerika.

 Geen onvertogen woord

Eenmaal op onze plek begon het wachten, praten en kennis maken met de mensen om ons heen. Ik heb geen onvertogen woord gehoord, geen zuurpruimen of voordringers. Een geheel positief klimaat. Via schermen konden we alles goed volgen, oud-presidenten kwamen binnen (de een kreeg wel applaus en de ander niet...). Met name toen Barack Obama naar buiten kwam werd de menigte uitzinnig. Al heel snel had ik mijn gekochte vlaggetje kapot gewapperd, maar met het stokje alleen ging het ook goed. Je voelt de adrenaline door je lijf heen als je beseft dat je met honderdduizenden samen staat. En de sms'jes uit Nederland stroomden binnen; de hele wereld keek mee. Als groep waren we erg onder de indruk van het gebed van predikant Rick Warren. Hij gaf blijk van het feit dat hij de verbindende boodschap van Obama had begrepen en onderstreepte die. Wat Obama niet kan, deed hij door te benoemen dat er veel bloed gevloeid was om het historische nu te laten gebeuren, namelijk het inaugureren van een zwarte president.

De plechtigheid zelf duurde niet heel erg lang vond ik. Na de (verkeerd) uitgeproken eed begonnen mensen om mij te heen te huilen. Anderen sloegen armen om hen heen, ook wij als groep hielden het niet droog. Als blanke jongeman besef ik nog maar een fractie van wat voor betekenis dit heeft voor zwarten, minderheden et cetera. Mensen feliciteerden elkaar met deze gebeurtenis. Ik heb genoten van dit grootste moment. Genoten van het feit dat in dit land dit mogelijk is gebleken.

Ja, ik ben wel van dit land gaan houden. De campagne heb ik met veel interesse gevolgd en om dan zelf hier te zijn is zo bijzonder. Na de inauguratie zocht de mensenmassa een weg naar buiten toe. We hebben nog naar de Parade gekeken en zijn met een groepje naar een visrestaurant gegaan waar de feeststemming ondertussen los was gebroken.

Spirituele lading

Ik heb met veel mensen kennis gemaakt. Onder andere een bekende quilster die een groot quiltdoek voor Obama heeft gemaakt en dat a.s. zaterdag aan hem mag aanbieden. Het is ongelooflijk om te zien hoe uitgelaten de mensen zijn over deze gebeurtenis, blank en zwart. Ik kan me dit in Nederland bijna niet voorstellen. Volgens mij overstijgt dit het niveau van waar politiek over gaat. Het heeft duidelijk een spirituele lading. Het is een resultaat van strijd, gevecht, zoeken en vinden, geloven in een hoopvolle toekomst. En Obama heeft zijn roeping verstaan, zeggen vele Amerikanen. Ik ben dit met hen eens. Amerika kan met hem een nieuwe richting in slaan en internationaal haar plaats volwaardig innemen.

We hebben heel veel gelachen met elkaar, de mensen om ons heen en tijdens situaties onderweg (zo zijn we vanaf een 5-sterrenhotel met een golfkarretje door Washington gereden op weg naar de feestlocatie). De sfeer was uitgelaten, er waren leuke ontmoetingen et cetera. Toen we 's avonds laat van het feest terugkwamen en de taxi wilden nemen, hield de auto er op een druk kruispunt mee op omdat het geen benzine meer had. We zijn met de metro doorgegaan naar ons hotel.

 

Ambassadeurs

Gisteren hadden we een interessant programma. Omdat ons bezoek aan het Witte Huis niet door kon gaan omdat onze gegevens te laat waren aangekomen en de beveiliging zeer streng is, hadden we in de ochtend vrij. In de middag hadden we een ontmoeting met de Nederlandse en Surinaamse ambassadeur in Washington. Beide leuke ontmoetingen. Het werd mij duidelijk dat we groepssamenstelling zeer interessant is. Zo hebben we met de Surinaamse ambassadeur een korte brainstorm gehad over hoe Suriname in Washington beter op de kaart gezet kan worden. De Nederlandse Ambassadeur, mevrouw Jones, is een warme vrouw. We hebben echt genoten. In een groot Amerikaanse auto zijn we vervoerd naar Union Station waar we heerlijk hebben gegeten: een tonijn tartaar vooraf en daarna een chili-chicken potpie.

Vandaag uitgebreid gegeten in de stad. Verder bleek er vandaag een grote pro-life-mars te zijn geweest waar meer dan 100.000 mensen in mee hadden gelopen. Toen ik met wat jongeren hierover sprak (omdat ze stickers en borden met zich mee droegen), bleek er een grote bezorgdheid te bestaan over wat Obama wil gaan doen aan de abortus-wetgeving. Nu was mij dat wel bekend, maar wat mij opviel is dat dit debat toch weer op een andere manier, in een andere omvang en met een andere toon wordt gevoerd vergeleken met hoe we daar in Nederland mee omgaan. Dit is een land van grote uitersten.

Ik rond af. Voor de komende dagen heb ik nog een Washington-tour op het programma staan, we gaan nog naar de wereldberoemde oerang-oetans in de zoo hier en ik wil nog naar China-Town voor nog meer Obama-souvenirs.

Bedankt voor de vele enthousiaste reacties. Stuur deze gerust naar jkvandergeer@hotmail.com.