Archief
Jaargang:

Elisabeth de Lint: op één dag twee keer gelauwerd

Door Hans Hemmes
Gepubliceerd september 2010, jaargang 14, nr. 128

nieuws Misschien ligt het aan haar naam: Elisabeth de Lint kreeg tegelijkertijd een zilveren speld én een lintje, voor veertig jaar vrijwilligerswerk.

Het zal je maar gebeuren: nietsvermoedend ga je naar de kerk en je wordt niet één, maar twee keer onderscheiden. Dat overkwam de duizendpoot Elisabeth de Lint (58) in de Bethelkapel. Bij haar afscheid in juli ontving zij de Vrijwilligersspeld met zilveren draaginsigne van de Protestantse Kerk in Nederland. En ze werd ze benoemd tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau.
Mevrouw De Lint is nog maar net van haar roze wolk afgestapt. ‘Ik kan niet zeggen welke onderscheiding ik het meest bijzonder vind. Beide zijn een erkenning. Ik heb me veertig jaar met hart en ziel ingezet en veel functies vervuld. Ik zie om in dankbaarheid.’

Mannenbroeders
Ze begon als achttienjarige met vrijwilligerswerk. ‘Ik studeerde nog en werd gepakt door het kerk-zijn, het samen iets ondernemen.’ De Bethelkapel was een ontdekkingsreis voor haar. Ze moest met een plattegrond op schoot de weg zoeken naar de Thomas Schwenckestraat. Inmiddels heeft ze er heel wat voetsporen achtergelaten, als lid van de commissie van ontvangst, collectant en diaken.
Ze was ook de eerste vrouwelijke voorzitter van de wijkvereniging Bethel. ‘Dat was heel anders dan nu. Er zaten bij een ledenvergadering alleen maar mannenbroeders in de zaal. Ik ben gaan lobbyen bij vrouwen en de statuten zijn veranderd. Toen konden dames ook lid worden.’

De mooiste herinneringen bewaart ze aan het pastoraat, het bezoeken van mensen in ziekenhuizen of in crisissituaties. Ze zal het missen, maar de knoop is een jaar geleden doorgehakt. ‘Ik woon niet meer in de wijk en heb nu tijd voor mijn familie en vrienden.’
Achter de geraniums zitten, gaat ze dus niet. ‘Ik houd niet eens van die planten.’

 

| |