Archief
Jaargang:

‘Kerken met stip’ helpen ex-gevangenen

Ex-gevangenen helpen: eindeloos bellen voor een baan

Door Maarten Das
Gepubliceerd september 2010, jaargang 14, nr. 128

Nieuws

Gevangenen bezoeken is een van de werken van barmhartigheid. Maar ook voor ex-gedetineerden valt er nog genoeg te doen. Haags gevangenispastor Walther Burgering is afgelopen zomer vanuit de Vincentiusvereniging het project BAKboord begonnen, om vrijgelaten gevangenen te helpen bij het vinden van een baan. De eerste twee aanvragen waren binnen een week een feit: één jongen die als postbesteller aan de slag kan om zijn reis terug naar Curaçao te betalen, en één aanvraag die is teruggestuurd vanwege een verslavingsverleden.

Goed woordje
Burgering heeft zes vrijwilligers onder zijn hoede, allemaal ervaren in het werken met (ex-)gevangenen. Hun taak is het coachen en begeleiden van de ex-gedetineerden. Zijn eigen werk als projectleider is vooral eindeloos bellen met werkgevers. Vrijwilligers gaan samen met de cliënten op pad, bijvoorbeeld naar uitzendbureaus. ‘Vaak helpt het al als iemand anders een goed woordje kan doen. Ex-gedetineerden zijn enorm gemotiveerd, maar vaak ook geschaad door hun detentie. Ze ervaren een hoge drempel om weer terug te keren in de maatschappij.’
Predikant Paul Oskamp beaamt dat ze te kampen hebben met een laag zelfbesef. Hij is lid van de projectgroep Kerken met Stip, die sinds vijf jaar een landelijk netwerk opbouwt van kerken die ex-gedetineerden geestelijk onderdak bieden. Bijna zestig kerken hebben zich aangemeld. In Den Haag zijn dat de Antonius Abtparochie, de Lukaskerk, de Havenkerk en de City Life Church. Die laatste twee vindt hij een groot succes, vooral omdat ze laagdrempelig zijn. Ook het Aandachtscentrum in de Schoolstraat en het straatpastoraat hebben een stip gekregen.

Brood en boter
Het opnemen van ex-gevangenen in een nieuwe geloofsgemeenschap gaat niet zonder slag of stoot. ‘We moeten mensen waarschuwen. Niet zomaar privégegevens doorgeven, niet je portemonnee in je jas laten zitten, dat soort dingen. Ex-gedetineerden kunnen heel gewiekst zijn, dus zijn er altijd twee vrijwilligers per nieuwkomer, om te voorkomen dat de nieuwe weldoeners worden gemanipuleerd.’
Aan de andere kant kunnen gewone kerkgangers soms weer leren van een ex-gevangene. ‘In de Silogemeente in Utrecht, een baptistenkerk, was een buitendag. Iedereen moest zijn eigen boterhammen meenemen. Wat deed een ex-gedetineerde, die veel op straat had geleefd? Die kocht een heel brood en een pakje boter, en begon broodjes uit te delen. Een lesje solidariteit van iemand op wie veel mensen neer zouden kijken.’
Onder gemeente- of parochieleden zitten soms ook slachtoffers van een misdrijf. De beslissing om een ex-gedetineerde op te nemen is dan ook nooit unaniem. ‘Daar streven we ook niet naar. Wel willen we laten zien: een ex-gedetineerde is ook een mens. Niemand is zonder zonde, en een mens is meer dan zijn misstappen.’

Info: www.vincentiusdenhaag.nl en www.kerkenmetstip.nl.

| |