Archief
Jaargang:

Film: Revolutionary Road: niemand lijkt echt gelukkig (24 april)

Door Maarten van Krimpen
Gepubliceerd april 2010, jaargang 13, nr. 125

Recensie Een buitenwijk met keurige gazonnetjes, witte hekjes en veel wanhoop. Daaruit moet je zien te ontsnappen.

Vooral veel wanhoop.

Vooral veel wanhoop.

Met een tevreden glimlach op zijn gezicht loop Frank Wheeler tussen de menigte. New York in de jaren vijftig is een wereld van mannen met hoed en vrouwen in mantelpakjes. Wheeler is zijn leven als loonslaaf allang zat, maar hij houdt het nog eventjes vol. Zijn leven zal namelijk binnenkort drastisch omgegooid worden. Met echtgenote April en hun twee kinderen vlucht hij straks naar Parijs. Weg uit New York. Weg uit de voorstad met de keurige huizen, nette gazonnetjes en witte hekjes. Weg uit de Revolutionary Road.

Verstikking
De film Revolutionary Road (naar het gelijknamige boek van Richard Yates) is vooral veel wanhoop. Niemand lijkt echt gelukkig. De buurman kijkt liever naar April dan naar zijn eigen vrouw en April zelf treurt nog altijd in stilte om een mislukte acteercarrière. Zelfs de vriendelijk glimlachende meneer Givings is maar wat blij als hij zijn gehoorapparaat kan uitzetten op het moment dat zijn vrouw aan zijn kop zeurt. Alleen de geesteszieke John lijkt te zijn ontsnapt: liever in een inrichting dan de verstikking van Revolutionary Road.

Bloedserieus
Na American Beauty (1999) – goed voor vijf Oscars – maakt regisseur Sam Mendes met Revolutionary Road opnieuw een film over de verborgen drama’s in de buitenwijken van Amerika Maar behalve dit uitgangspunt hebben de films weinig overeenkomsten. Waar bij American Beauty nog wel een vorm van ironie te bespeuren was, is Revolutionary Road een bloedserieuze film geworden.
Hoofdrolspelers zijn Kate Winslet en Leonardo di Caprio, die ook in de beroemde film Titanic een overtuigend filmkoppel vormden. De chemie tussen hen is spetterend, vooral tijdens de heftige momenten als het echtpaar Wheeler ruzie heeft.
Door het gebrek aan humor is de film Revolutionary Road echter best een lange zit. De sets en kostuums van het New York van de jaren vijftig zijn prachtig, de hoofdrolspelers zijn geweldig, maar zonder deze elementen blijft er eigenlijk alleen een standaarddrama over, met wel erg veel ellende.
Maar de liefhebbers van dit acteerduo kunnen toch hun hart ophalen. En de minimalistische muziek van Thomas Newman is prachtig.

Zaterdag 24 april om 15 uur te zien in de Remonstrantse Kerk. Met nagesprek, hapje en drankje.

| |