Kerk in Den Haag

Op fotobezoek voor website KDH

Gastvrouw verklapt de code van de kluis

Door Margot C. Berends
Gepubliceerd januari 2009, jaargang 12, nr. 112

Reportage Mensen die de deur openen, websites die vertellen ‘wie wij zijn’, details van gebouw en interieur: allemaal gezichten van de kerk. Een fototournee langs kerken.

Bellen met pastoors, mailen met kerkelijk bureaus, sms-en met predikanten – dat is dagelijkse kost voor me. Leuk en aardig, maar je wilt toch ook wel eens een gezicht zien bij al die woorden. Die kans kreeg ik toen ik het afgelopen jaar van zo’n dertig Haagse kerken foto’s maakte, voor de nieuwe website van Kerk in Den Haag.

 Supervrijwilliger

Wat een ontvangst kreeg ik overal! Soms was er iemand speciaal met een sleutel naar de kerk gekomen om mij binnen te laten. Een supervrijwilliger (bijvoorbeeld bij de Ekklesia), een predikant (bij de Vrije Evangelische Gemeente) of een koster (Bosbeskapel). Soms kon ik langskomen als de kerk open was voor een activiteit, zoals bij de Lukaskerk waar net de Voedselbank gaande was. Bij rooms-katholieke kerken kon ik altijd zonder afspraak terecht tijdens de ochtenduren, op werkdagen. ‘We zijn tussen negen en twaalf uur open, we zien u wel verschijnen!’ Ook sommige protestantse kerken hebben ’s morgens een bemenst kantoortje, in een ruimte achter de kerkzaal. Ook daar ging ik wel eens op de bonnefooi langs.

 Even weg

Ik belde dan gewoon aan en deed mijn verhaal: ‘Ik ben van het blad Kerk in Den Haag, we krijgen een nieuwe website en willen van iedere kerk die een eigen site heeft, een foto plaatsen. Als je dan op die foto klikt, kom je vanzelf op de site van die kerk terecht. Mag ik ook hier een foto maken?’

Ik mocht overal binnenkomen. Wat een vertrouwen. Eén keer liet een mevrouw me zelfs helemaal alleen achter in het gebouw omdat ze ‘even weg moest’. Een andere keer bespraken twee secretariële dames in mijn bijzijn de code van de kluis. Ik ben ‘m intussen weer vergeten.

 

Selderij

Ontroerend om te zien hoeveel mensen zich inzetten voor het kerkelijk bedrijf. Ook op doordeweekse dagen sjouwen vrijwilligers en een enkele betaalde kracht in en uit. Ze verversen kaarsen, ontvangen pastoranten, dweilen het altaar, zitten achter computers of kaartenbakken, pakken kerstpakketten in of verhuren ruimtes aan bedrijven en koren.

In de Anglicaanse kerk stapte de predikant binnen met een aanstaand bruidspaar – niet meer piepjong – aan wie hij precies vertelde wat er tijdens de huwelijksdienst allemaal zou gebeuren (‘Dan gaan jullie hier staan, en dan geef je elkaar de rechterhand… en dan zeg ik: …’).

In de Christus Triumfatorkerk zit iedere werkdag een clubje klaar voor spontane bezoekers van gebouw en expositie. In de Kloosterkerk kwam plotseling de kok van de Open Tafel het koor op lopen, met tassen vol groente en geurige selderij.

 

Gezicht

In al die kerken maakte ik foto’s, meestal van kenmerkende details. Ook doordat ik het interieur intensief bekeek, kregen de Haagse kerken in het afgelopen jaar meer gezicht voor me.

Wie een detailfoto van zo’n kerk wil bekijken of wil zien hoe de gemeente of parochie zich presenteert, moet op de nieuwe site van Kerk in Den Haag kijken. Via de foto’s en via de kerklinks openen zich vergezichten.

 

 

 

In de komende nummers van Kerk in Den Haag komen de Haagse kerkenfoto’s langs, onder het kopje ‘Kerklink’.