Geestelijke verzorging Bronovo
Geestelijke verzorging in het ziekenhuis: de kracht van een roeping in Bronovo
Door Marieke van der Giessen-van Velzen
Gepubliceerd februari 2011, jaargang 14, nr. 133
interview In ziekenhuis Bronovo worden de geestelijk verzorgers serieus genomen. Het zieleheil als specialisatie, naast endoscopie en chirurgie. ‘Wij hebben hier een vrijplaats.’
Geestelijke verzorging: meer dan aan het bed van patiënten zitten.
Gezonden door de kerk, benoemd door de directie. Is er voor geestelijk verzorgers wel ruimte voor hun roeping? Of kost hun baan de instelling alleen maar geld, en zien collega’s in de huidige verzakelijkte zorg met scheve blik dat zij wél tijd hebben voor een praatje?
‘Die spanning ervaren wij hier niet’, zeggen twee van de drie geestelijk verzorgers in het Bronovo-ziekenhuis. ‘Waar in andere ziekenhuizen soms als eerste bezuinigd wordt op geestelijke verzorging, hebben wij de laatste jaren juist meer formatieplaatsen gekregen.’
De geestelijk verzorgers huizen op de vierde verdieping, met om de hoek een ruime, lichte kapel, annex stiltecentrum. Op het bord naast de lift staan ze in het rijtje onder endoscopie, de afdeling waar de inwendige mens bekeken kan worden. Het zieleheil als een van de vele specialisaties?
‘Zo zou je het kunnen zien’, zegt protestants predikant Wilna Steenbergen. Rooms-katholiek pastor Jan Koelewijn vult aan: ‘Maar eigenlijk zijn wij geïntegreerd in alle afdelingen. We draaien mee in het wekelijkse multi-disciplinaire patiëntenoverleg en spreken maandelijks de raad van bestuur.’
Hun positie hoeven zij niet te bevechten. ‘Wij hebben een vrijplaats hier. Je moet ook niet klagen, maar met initiatieven komen. Voortdurend aangeven wat je belangrijk vindt en creatief zijn.’
Bezieling
De duif in het Bronovo-logo staat voor inspiratie en bewogenheid, de drijfveer van de diaconessen die in 1845 het ziekenhuis stichtten. ‘Aan die bezieling kunnen wij bijdragen. In deze tijd van verzakelijking proberen we juist die betrokkenheid te bewaren in de zorg’, zegt Steenbergen. ‘Vorig jaar was er een symposium voor alle verzorgenden en verpleegkundigen onder de titel “Daar doen we het voor!”. Medewerkers spraken met elkaar over wat hen drijft. Juist om een brug te slaan tussen de motivatie en bezieling van de diaconessen toen en de inspiratiebronnen van medewerkers vandaag de dag.’
Samen zorgen
‘De kracht van samen zorgen’, het motto van ziekenhuis Bronovo, dekt hun takenpakket perfect. Het team, waarin ook protestants predikant Engelien Hulsman meedraait, speelt daar graag op in. ‘Het is meer dan aan het bed van patiënten zitten en diensten op zondag voorbereiden. Onze taakomschrijving geeft ruimte mee te denken met beleid en visie. Ook als het gaat om medisch-ethische zaken kan er een beroep op ons gedaan worden.’
Koelewijn heeft vanuit de rooms-katholieke kerk ‘een zending’ en Steenbergen en Hulsman zijn bevestigd als ‘predikant met een bijzondere opdracht’. ‘Ik ervaar mijn werk wel als een roeping’, zegt Koelewijn. ‘Het zijn de mensen die me roepen.’
Sociale media
Follow @KerkDenHaag