Archief
Jaargang:

Migrantenkerken

Ghanese presbyterianen: een handjevol swingende vrouwen

Door Jesse Budding
Gepubliceerd april 2011, jaargang 14, nr. 135

Reportage Als op zondagochtend de Hollandse ‘witte’ kerkgangers vertrokken zijn, nemen Ghanezen de Vredeskapel in bezit.

Vrouwen lopen, sommigen met tamboerijn, al zingend en swingend door de kerk, mannen slaan op de trommels. Niemand zit meer in de bank. Ik woon een uitbundige dienst bij in de verder zo rustige Archipelbuurt.
De Duitse missionarissen die in de negentiende eeuw het evangelie verkondigden aan de Goudkust van Afrika, hadden nooit kunnen bevroeden dat hun presbyteriaanse kerk van Ghana ooit ook een Haagse vestiging zou kennen. Deze Ghanese gemeente (er zijn er meer in Den Haag) bevolkt op zondagmiddag de Vredeskapel in de Malakkastraat.

Steeds meer volume
Denk niet dat het op deze middag bij plezier blijft. De plaatsvervangend predikant, Joseph Aguenah, houdt een preek van minstens drie kwartier. De eigenlijke voorganger staat tegenwoordig namelijk in de Amsterdamse zustergemeente. Breed gesticulerend en met steeds meer volume brengt Aguenah de blijde boodschap aan zijn publiek. ‘Amen’, klinkt het regelmatig.
Het publiek bestaat uit vijftien mensen, van wie tweederde vrouw, sommigen van hen gehuld in prachtige traditionele Afrikaanse kleding. Maar, vraag ik me af, hoe komt het toch dat zo weinig manvolk de presbyteriaanse dienst bezoekt? ‘Ze zijn weggegaan uit Nederland’, treurt kerkgangster Emilia Datrey na afloop van de dienst. ‘De meesten van hen werken nu in Engeland.’
‘Drie jaar geleden zijn ze vertrokken’, legt Aguenah uit, ‘omdat ze geen verblijfsvergunning meer konden krijgen in Nederland. Deze vrouwen vaak wel, omdat hun echtgenoot de Nederlandse nationaliteit heeft. Bij de start van deze kerk acht jaar geleden telden we zo’n tachtig leden. Nu hebben we een gemeente van dertig mensen. Vijfentwintig van hen doen actief mee.’

Vrouwen
Opvallend is het geëmancipeerde karakter van de eredienst: een vrouw die de zangdienst leidt, een vrouw die de bijbeltekst voorleest. De preek en de liederen klinken in de Ghanese taal Twi, maar de bijbellezing is in het Engels.
Aan het einde komen vijf kinderen terug van de kindernevendienst. Een oudere vrouw gaat met de collectezak rond. De opbrengst gaat in zijn geheel naar de huisbaas: de protestantse gemeente in de Vredeskapel.

| |