Haagse beroepsdemonstrant viert eerste lustrum
Haagse beroepsdemonstrant: ‘De politie zette me weer keurig af bij het Binnenhof’
Door Hans Hemmes
Gepubliceerd december 2010, jaargang 14, nr. 131
interview Aandacht vragen – dat kan hij goed. Beroepsdemonstrant Frans Rutgrink vraagt het niet voor zichzelf, maar voor de ‘goede zaak’. Onlangs kreeg hij nog een handgeschreven excuusbrief van burgemeester Van Aartsen.
Hij was al een bekende Hagenaar, maar sinds kort is hij ook Bekende Nederlander geworden. Zijn foto stond in NRC Handelsblad, Vrij Nederland en tijdens de formatie was hij te zien op tv.
Frans Rutgrink (70), beroepsdemonstrant tegen Israël, de Verenigde Staten en Wilders. Al vijf jaar staat hij elk weekeinde in de Grote Markstraat met zijn protestbord en Palestinasjaal. En zeven jaar geleden begon hij met zijn eenmansactie voor de Amerikaanse ambassade.
Rutgrink is trots op die aandacht, zegt hij. Stoppen? Dat nooit! Zelfs niet nu hij met een gipsbeen niet meer zo snel van zijn huis in het Laakkwartier naar de binnenstad kan komen.
‘Het is artrose, dat wordt toch niet beter. Ik ga door, zolang Wilders aan de macht is. En voor de Palestijnse gebieden. Ik ben er drie keer geweest, het is verschrikkelijk. Het gaat om de boodschap die we uitdragen. We hopen dat mensen erover na gaan denken’. Rutgrink is alleen, maar praat over zichzelf in meervoud.
Stapels dossiers
De oud-medewerker van de HTM heeft een missie. De strijd tegen het onrecht in de wereld zit hem in zijn bloed. In 2003 haalde hij de kranten met een actie in zijn eigen wijk tegen Metterwoon. Het bedrijf zou de huurwoningen hebben laten verslonzen. Overal in zijn straat hingen borden als: ‘Geen onderhoud, geen huurverhoging’ en: ‘Laak wakker worden’.
Kenmerkend voor zijn vasthoudendheid is een foto gemaakt tijdens een weeralarm. Iedereen werd aangeraden om binnen te blijven, omdat er een dikke laag sneeuw lag. Maar Rutgerink stond voor de ambassade met zijn bord: ‘Bush out’.
En dan zijn de weersomstandigheden nog een lichte handicap, vergeleken met andere obstakels. De beroepsdemonstrant is ontelbare keren opgepakt, belaagd, in elkaar geslagen zelfs. Er zijn stapels dossiers bij justitie over zijn acties. Meestal wordt Rutgrink in het gelijk gesteld. Hij kreeg laatst nog een handgeschreven excuusbrief van burgemeester Van Aartsen. De politie zou zo langzamerhand moeten weten dat hij gewoon op straat mag bivakkeren, met zijn borden. Net zoals de Amerikaanse gitarist Chuck die een paar meter van hem vandaan steevast op zijn plek in de Grote Marktstraat zit.
Niet zo prettig
Toch ging het laatst weer fout toen hij op het Binnenhof demonstreerde, want dat doet hij ook nog tussendoor. Het bord ‘Wilders, zionist, racist, fascist’ trok wel erg veel aandacht, ook van PVV-Kamerleden die de tekst niet zo prettig vonden. Rutgrink werd meegenomen door de politie. Hij kan er achteraf wel om lachen. ‘Er was geen aanklacht ingediend. Dan brengt u me ook maar terug, zei ik. Nou, het bord paste maar net in die Mercedes.’ De politie zette hem iets buiten het Binnenhof af en hij kon weer doorgaan alsof er niets gebeurd was.
Door de scherpe teksten op de borden krijgt hij sterk wisselende reacties. ‘Mensen steken de duim op als ik langsloop. Vooral Turken en Marokkanen. Ik ben dan ook vaste bezoeker van een moskee.’ Maar de inzet voor de Palestijnse zaak wordt hem niet door iedereen in dank afgenomen. De Albert Heijn wil niet dat hij pamfletten tegen Israëlische producten uitdeelt. Toen hij september vorig jaar voor de Israëlische ambassade stond te kijken, is hij ‘tot bloedens toe’ tegen de grond geslagen. De rechtszaak loopt nog. In de bibliotheek is Rutgrink aangevallen door wat hij zelf noemt ‘een zionist’. Wat de man zei toen hij aanviel, had de beroepsdemonstrant niet gehoord. Hij is hardhorend en de aanvaller kwam van achteren.
De incidenten hebben hem wel voorzichtiger gemaakt. ‘Ja, je moet toch oppassen. Ik kijk wat meer om me heen. Maar wij blijven elke zaterdag en zondag op de Grote Marktstraat.’
Kinderlijk? Ik voel me er goed bij
Een simpel telefoontje kan wonderen doen
Wat een liefde, tussen de schroeven
'Aandachtscentrum leeft in Den Haag'
Laat die kastanjes toch lekker prikken
'Geklinkerde' gezinnen bivakkeren in Zuiderpark
Jezus was geen vroegwijs pubertje
'Wij zijn blij met iedere helpende hand'
In de stilte op weg naar de bron
'De politie zette me weer keurig af bij het Binnenhof'
Sociale media
Follow @KerkDenHaag