Kerk in Den Haag

Hangende kunst in Christus Triumfatorkerk: burcht Bezuidenhout gooit visjes uit

Door Hans Hemmes
Gepubliceerd januari 2010, jaargang 13, nr. 122

Nieuws Een nieuwe artistiek leider en allerlei extra verleidingen om bezoekers binnen te halen. Dat is de nieuwe koers van de Christus Triumfatorkerk in het Bezuidenhout.

Enorme vissen van Chinees rijstpapier en bamboe zweven in januari door de ruimte van de Christus Triumfatorkerk. Het zijn creaties van kunstenares Mariëlle van den Bergh. De kerk houdt al jaren tentoonstellingen en heeft nu een nieuwe artistiek leider aangetrokken: John Blaak. Hij werkte bij de Kunstliefde (een soort Pulchristudio) in Utrecht en werd bekend door exposities als ‘Badplaats Utrecht’ over het klimaat en ‘Onze jongens in Uruzgan’.

Breder publiek
Hij had de Triumfatorkerk nog nooit gezien, maar was snel verkocht. ‘Wat een markant gebouw op een goede plek. Het lijkt wel een burcht. We moeten de mensen naar binnen halen.’ De oude tentoonstellingen, gemaakt door vrijwilligers, trokken al veel bezoekers. Met de nieuwe koers wordt mogelijk een breder publiek aangeboord.
Blaak weet nu al dat zijn eerste productie veel ooh’s en aah’s zal opleveren. De vissen zijn niet bepaald alledaagse verschijningen en je kunt ze straks bijna aanraken. Het zijn Coelacanthen, prehistorische vissen die nog steeds op grote diepte rondzwemmen in rotsopeningen bij de Comoren. Kunstenares Mariëlle van den Bergh heeft de wonderen van de schepping nagemaakt van vederlicht rijstpapier, bamboe en pitriet. De vissen zijn vijf meter lang en deinen mee met de windstromen. In de donkere dagen van januari en februari zijn ze ook nog eens feeëriek verlicht.

Lokkertje
Blaak heeft bewust gekozen voor hangende kunst, of eigenlijk deed het gebouw dat, zegt hij. ‘Je kunt hier niets aan de wanden hangen of op de grond zetten. Maar er is wel een prachtige hoge ruimte.’ Zit er nog een christelijke symboliek achter de vissen? ‘Nee, zo is het niet bedoeld. Het komt toevallig wel mooi uit. Ik hoop dat mensen er meer in zullen zien dan we nu kunnen bedenken.’
Ondanks de vissen zullen de bezoekers niet met een stijve nek de kerk hoeven te verlaten. Op een groot scherm wordt iedere week een aflevering uit de Ikonserie over de Tien Geboden geprojecteerd. Het is een moment van bezinning, maar ook een lokkertje, erkent Baak.
‘Ik wil ermee bereiken dat mensen regelmatiger het gebouw binnenkomen. De ervaring leert dat de meeste bezoekers maar één keer een tentoonstelling zien en dan wachten op de volgende. Maar voor het tweede of derde gebod moet je volgende week wel weer langskomen.’ De kerk zal bij elke tentoonstelling een andere serie of documentaire in een wekelijkse cyclus vertonen. Maar het worden geen lange films, want ‘de kerk mag geen buurtbioscoop worden’.

Lunchconcerten
Om zoveel mogelijk buurtbewoners te ‘verleiden’, zijn ook de openingstijden van de tentoonstelling uitgebreid. De kerk is op donderdag, vrijdag en zaterdag te bezoeken. Verder komt er een maandelijkse literaire lezing.  Eerste gast is schrijver Jan Siebelink die zijn wortels in Den Haag heeft. Hij spreekt over zijn bekende boek Knielen op een bed violen. En goed nieuws voor de muziekliefhebbers: de lunchconcerten blijven op de tweede en vierde donderdag van de maand.
Genoeg redenen om de burcht op de hoek van de Laan van NOI en de Juliana van Stolberglaan eens van binnen te bekijken.

De tentoonstelling is te zien van 9 januari t/m 27 februari, donderdag en vrijdag 12 - 14 uur, zaterdag 12 - 16 uur. Jan Siebelink komt op 30 januari, 16 uur.