Kerk in Den Haag

Vereniging van Iraakse christenen

Iraakse christenen: de dans ontsprongen, gevlucht naar Nederland

Door David Schiethart
Gepubliceerd maart 2009, jaargang 12, nr. 114

Nieuws Bij Irak denken we aan ‘wel of geen parlementaire enquête’. Maar Irak heeft nog een ander Nederlands gezicht: dat van de gevluchte Iraakse christenen die in ons land zijn terechtgekomen. Onlangs hebben zij zich verenigd.

Twintig jaar geleden woonden er in Irak circa 1.4 miljoen christenen, behorende tot verschillende stromingen. Tijdens het bewind van Saddam Hussein zijn velen van hen het land ontvlucht, of vermoord. Hun aantal wordt nu geschat op ongeveer 300.000. Een deel van de vluchtelingen kwam in Nederland terecht. Deze Irakezen zijn nu bezig zich te verenigen.

Spreekbuis

De kersverse Vereniging van Iraakse Christenen in Nederland heeft vier doelstellingen: spreekbuis zijn van Iraakse christenen in Nederland, de integratie bevorderen, bruggen bouwen met Nederland en hulpverlening bieden aan gedupeerde Iraakse christenen.

Onlangs werd de oprichting van de vereniging gevierd met een studiedag bij Stek (Stad en kerk). Mient Jan Faber, die de regio goed kent, sprak er over de huidige situatie in Irak en die van de christelijke minderheid. Herman Teule, hoogleraar Oosters christendom, gaf een inleiding in de geschiedenis van het christendom in het oosten. Kathleen Ferrier, lid van de CDA Tweede Kamerfractie, ging in op de mogelijkheden van ontwikkelingssamenwerking.

Gebombardeerde kerken

Irak wordt dus niet alleen een zaak van wel of geen parlementaire enquête, maar krijgt ook een gezicht, dankzij Irakezen die in de openbaarheid treden en van wie sommigen lid zijn geworden van een Haagse kerkgemeenschap. Daarmee komt de tragiek van hun onderdrukking dichtbij.

Die werd aangrijpend verwoord door de secretaris die een persoonlijke toelichting gaf bij een aantal foto’s van gebombardeerde kerken in Mosoel, in het noorden van Irak. Kerken van soms vijftienhonderd jaar oud en waaraan persoonlijke herinneringen zijn verbonden.

Dan wordt opeens duidelijk wat een grote afstand er is tot de Nederlandse situatie. Gelukkig is het hier nauwelijks denkbaar dat kerken worden verwoest door geweld. Voor veel Irakezen was dit wel een pijnlijke realiteit. Het verklaart waarom deze mensen zich niet alleen verenigen, maar ook zich expliciet scharen onder een christelijke paraplu.

Hopelijk kan de vereniging de situatie van de ontheemden in Irak helpen verbeteren. Daarnaast is te hopen dat zij kan zorgen voor meer bekendheid van de situatie en van de geschiedenis van het oosterse christendom.