Kerk in Den Haag

Karin Astrid Siegmann: ‘Een kerk moet geen gesloten kringetje zijn’

Door Jolly van der Velden
Gepubliceerd oktober 2011, jaargang 15, nr. 139

interview ‘De Lukaskerk in de Schilderswijk is een ontspannen gemeente met ruimte voor allerlei vormen van geloof.’ Een uitspraak van Karin Astrid Siegmann. Zij heeft onlangs ‘ja’ gezegd op de vraag of zij diaken wil worden.

Oorspronkelijk komt ze uit Duitsland. Karin Astrid Siegmann groeide op in een protestants gezin waar religie geen grote rol speelde. Wel ging de familie met feestdagen naar de kerk en ze deed bewust belijdenis.
De afgelopen twintig jaar heeft ze in verschillende landen doorgebracht, waaronder eerder een periode in Nederland. Drieëneenhalf  jaar geleden vertrok ze uit Pakistan om in Den Haag te gaan wonen. Siegmann werkt hier als onderzoeker en docent bij het Institute of Social Studies (ISS).

Zoektocht
Een tijd lang maakte ze deel uit van ‘evangelische kringen’. Hoewel van belang, was dat niet wat ze zocht.
‘Ik weet niet precies wáár ik naar zocht,’ zegt Karin nadenkend, ‘maar ik had wel het idee dat je in die kringen al een antwoord kreeg voordat je een vraag had geformuleerd. Ik ben op een andere manier verder gegaan en kwam daarbij vaak terecht bij rooms-katholieke gemeenten. Wat me daar trok was de dienst als een Gesamtkunstwerk, waarmee ik bedoel dat je niet alleen maar luistert, maar met heel je lichaam betrokken bent bij de mis.
Toen ik in Den Haag op zoek was naar een gemeente was de Elandstraatkerk best een concurrent, maar de Lukaskerk vond ik uiteindelijk toch fijner. Vanwege de liederen van Huub Oosterhuis, de gemengde gemeente qua leeftijd en achtergrond, en de aandacht voor de dialoog tussen christenen en moslims. Het is een ontspannen gemeente met ruimte voor allerlei vormen van geloof.’

Bijdrage leveren
Over de functie van de kerk in de samenleving zegt ze: ‘Voor mij gaat het om het evangelie present stellen, daar waar je bent. Dat doe je door hoe je leeft of hoe je bidt. De kerk moet herkenbaar zijn. Door een viering, of door mogelijkheden om samen te bidden of met elkaar te praten en daarbij open te zijn voor iedereen die mee wil doen. Een kerk moet geen gesloten kringetje zijn.’
Karin Siegmann kiest, ondanks haar drukke baan, voor het diakenschap. Ze wil een bijdrage aan de kerkgemeenschap leveren. ‘De Lukaskerk houdt zich met dingen als armoede en ongelijkheid bezig. Dat bestaat echt niet alleen in de derde wereld. Dat boeit me meer dan discussies over Luther en Calvijn, hoe interessant ook.’
In november wordt ze bevestigd als diaken. Haar rol ziet ze nog niet helemaal uitgekristalliseerd voor zich. ‘Wat ik precies ga doen, hangt ook af van wat er nodig is. Ik heb niet zo’n haast, ik hoop hier lang te blijven.’