Kerk in Den Haag

Imago: ‘Huis der Haagse kerken’

Kerk en imago: 'Bouw Aandachtscentrum om tot inloopwinkel’

Door Jan Goossensen
Gepubliceerd oktober 2009, jaargang 13, nr. 119

Opinie Vreemd eigenlijk, dat de Haagse kerken zich in de binnenstad nergens op een aantrekkelijke manier permanent presenteren aan een breed publiek. Jan Goossensen laat een ballonnetje op.

Het Aandachtscentrum in de Schoolstraat, wie kent het niet?
Een vertrouwde plek voor zo’n veertig bezoekers per dag: mensen die met hun ziel onder de arm lopen, mannen en vrouwen met een psychiatrisch verleden, toevallige passanten. Begripsvolle gastheren en -vrouwen schenken met liefde koffie en thee. En ze bieden, zoals dat heet, een luisterend oor.

Zou het anders kunnen? Het pand ligt aan een drukke winkelstraat in het centrum, het wordt deels betaald en gerund door de gezamenlijke Haagse kerken. Waarom maken we er geen ‘Huis der Haagse kerken’ van, ook gericht op informatieverstrekking aan een breed publiek? Als allerlei wetenschappers gelijk hebben, is de vraag naar zingeving en spiritualiteit groter dan ooit. Maar een ‘winkel’ waar de Haagse kerken zich gezamenlijk en permanent aantrekkelijk presenteren aan shoppende Hagenaars, is er niet.

Informatie en kennis
Het aardige is dat ‘informatieverstrekking’ wel in de statuten van het Aandachtscentrum staat. Prominent zelfs. Er is ook al een flinke leestafel met lectuur van allerlei Haagse kerken. En de medewerkers kennen de ‘kerkelijke kaart’ van Den Haag redelijk tot uitstekend. Maar met al die informatie en kennis wordt vrijwel niets gedaan. De informatietak van het Aandachtscentrum heeft in de vijfentwintig jaar dat het bestaat, nooit wortel geschoten.

Iedere organisatie moet zich tegenwoordig op een aantrekkelijke manier ‘verkopen’. Het Aandachtscentrum lijkt daarvoor een uitgelezen plek. Waarom geen balie ingericht waar iedereen terecht kan voor informatie over cursussen, thema-avonden, concerten en andere kerkelijke activiteiten? Misschien kunnen er tegelijk boeken of cd’s worden verkocht, en wenskaarten. Het pand is er groot genoeg voor. Het voorste deel, aan de straat, wordt nauwelijks benut.

Als zo’n infobar met espressokoffie er komt, kan meteen de entree worden gerestyled. In de jaren zeventig was die ongetwijfeld modern. Nu is de uitstraling zacht gezegd gedateerd. Het is nog een geluk dat het Aandachtscentrum niet al te zeer de nadruk legt op het kerkelijke karakter van het werk – de medewerkers koesteren de eigenheid en willen niet evangeliseren – anders zou de beeldvorming van de kerk in de Schoolstraat wel erg duf overkomen: een dichte etalage met onbestemde inhoud en af en toe een kunstwerkje. Wie naar binnen wil, moet een diep portiek in en aanbellen. De deur zit altijd dicht en meestal op slot.

Het pand is wellicht met geringe middelen om te toveren tot een aantrekkelijke inloopwinkel. Nu nog een nieuwe naam en de kerken kunnen opgewekt aan de toekomst beginnen.