Archief
Jaargang:

Laatste maanden van de Exoduskerk: ‘Wij voelen ons één familie’

Door Jan Goossensen
Gepubliceerd oktober 2010, jaargang 14, nr. 129

Reportage Nog twee maanden en dan sluit de hervormde Exoduskerk aan de Beresteinlaan voorgoed de deuren. Impressie van het naderende afscheid.

Ondanks het mooie najaarweer is bij het kleine winkelcentrum aan de Beresteinlaan nog niet veel leven te bekennen. In het grote fitnesscentrum werkt slechts één man zich in het zweet. Buurtwinkel Nour is nog dicht. Verderop sluipt een oude poes door de struiken.
Het is zondag, dat verklaart veel. Even later beklimmen de eerste bezoekers de toegangstrappen van de Exoduskerk. Ze ‘gaan op’, zoals de architect dat ongetwijfeld heeft bedoeld. Als de dienst begint, hebben zo’n zestig bezoekers zich op de plastic stoeltjes gezet. Die zitten gemakkelijk, dat wel, maar contrasteren toch met de rest van het verrassend mooie, houten interieur.

Verzameling knusse plekken
Ach, die losse stoeltjes. Na afloop, aan de koffie, blijkt dat de bezoekers de verhuizing naar de Salvatorkerk alleen al daarom vrezen. Die banken daar zijn zo hard, en ze staan zo akelig gedisciplineerd in het gelid. Bovendien oogt de nieuwe kerk als een hangar, terwijl de Exodus meer een verzameling knusse plekken is, die als een woonhuis ontdekt moeten worden en waarvan je dan onvoorwaardelijk gaat houden.
Dan is plotseling de koffie op. ‘Dat is nou net iets voor ons’, zegt een man lachend. De gang van zaken is altijd gemoedelijk geweest, ongedwongen, lekker los, net zoals de sfeer in de kerkdiensten. Al gauw valt de term ‘typisch hervormd’. Zeer betrokken leden, dat zeker, maar afkerig van organisatiedrang, zoals gereformeerden die sinds generaties in de genen hebben. Ook daarom wordt het vertrek naar de Salvator – waarmee eerder een mislukt Samen op weg-avontuur was aangegaan – gevreesd. Misschien, zegt iemand, zijn we tijdens de jarenlange vruchteloze besprekingen over de gebouwenkeuze, met arbitrage tot slot, te naïef geweest.

Afwachten
'Wij voelen ons één familie’, zeggen de leden, als nieuwe koffie is gearriveerd. Ze kijken elkaar nog eens aan en zwijgen. Kinderen zijn hier gedoopt en getrouwd. Het gebouw zit vol herinneringen. Een jonge vrouw vertelt dat ze voor zichzelf heeft besloten niet mee te gaan naar het andere gebouw. Ze heeft al een andere Haagse kerk uitgekozen. De Exodusfamilie, die zich voorbereidt op het afscheid van het ouderlijk huis, probeert bij elkaar te blijven, maar hoe dat uitpakt wordt een kwestie van afwachten.
Was sluiting van een van beide kerken te voorkomen geweest? Waarschijnlijk niet. Deze Haagse wijk, in het uiterste zuid-westen van de stad, is de laatste jaren behoorlijk ‘van samenstelling veranderd’, zoals het in officiële taal heet. ‘Er zijn hier veel islamieten komen wonen’, zegt een gemeentelid.

Een zweem van weemoed hangt in het gebouw. Ook de predikant sprak vanochtend warme woorden over het naderende afscheid. Zo worden oktober en november twee maanden van steeds meer een beetje loslaten, totdat op zaterdag 27 november de deur definitief wordt dichtgetrokken en de hervormde wijkgemeente Exodus-Sjalom wordt opgeheven.
De afgelopen maanden is hard gewerkt aan een prachtig herdenkingsboek met tal van verhalen uit de oude doos, met anekdotes en reportages uit de pionierstijd van de jaren zestig, over hardwerkende vrijwilligers en geliefde dominees.
Maar hier, op deze zondagochtend, overheerst vooral de gelatenheid.

Het boek kan voor €15,- worden besteld via mjt.burema@ziggo.nl of 404 34 70.

| |