‘Bevrijding’ uit een zwartekousenkerk
Lesbisch in Den Haag: ‘God heeft goede mensen op mijn pad gestuurd’
Door Jan Goossensen
Gepubliceerd mei 2009, jaargang 12, nr. 116
Interview Afkomstig uit een streng protestants dorp in de biblebelt woont lesbische Heidi (27) sinds enige jaren in Den Haag. ‘Alles lijkt op zijn pootjes terecht te komen.’
‘Ik heb een grote ontwikkeling doorgemaakt. Vroeger zat ik tweemaal per zondag in de kerk van mijn ouders. Het geloof werd er gelijkgesteld aan regeltjes, leerstellingen, kennis in dikke boeken. Nu is mijn geloof persoonlijker geworden. De boeken hebben plaatsgemaakt voor de bijbel en voor God zelf. Hoewel ik nog steeds veel nadenk en rationeel ben ingesteld, heb ik geleerd om te vertrouwen op de liefde van God.
De kerk heb ik voorlopig niet nodig. Ik wandel liever langs het strand. Hoewel, soms ga ik naar de Christus Triumfatorkerk, waar ik leeftijdgenoten tref. En waar ze er niet moeilijk over doen dat ik lesbisch ben. Daarnaast ga ik vaak naar de oecumenische roze vieringen (ERV) in Amsterdam.
Toen ik vijf jaar geleden ontdekte dat ik homoseksueel was, zette dat mijn hele wereldbeeld en godsbeeld op z’n kop. Homoseksualiteit werd in het dorp, als er al over gesproken werd, als toonbeeld van verdorvenheid gezien. Inmiddels zijn ze daar in de kerk ook opgeschoven. Er wordt dan gezegd: “Je mag wel zo zijn, maar niet zo doen.” Ik ben er inmiddels achter dat zo’n gespleten houding niet christelijk te noemen is. God accepteert mensen onvoorwaardelijk, als eenheid. De bijbel kent geen scheiding tussen gedachte en praktijk.
Toen ik mijn dorp verliet – voor mijn werk, niet zozeer vanwege mijn homoseksualiteit – had ik geen idee hoe de relatie met mijn ouders zich zou ontwikkelen. Maar geleidelijk aan kwam ik tot de conclusie dat ik, door niets te zeggen, hen aan het bedriegen was. Ik leefde in een spagaat en de mentale afstand tot thuis werd groter. Mijn dubbelleven was niet vol te houden. De afkeer daarvan werd sterker dan mijn angst voor een breuk. Dus heb ik hun onlangs een brief geschreven en hen verteld dat ik lesbisch ben. Ik heb hem op vrijdag verstuurd, zodat ze hem het hele weekeinde rustig konden lezen. Het was mijn belangrijkste brief sinds jaren.
Gelukkig, het contact is gebleven. Ik hoop dat de ontwikkeling bij mijn ouders ook doorgaat, zodat zij het gegeven dat hun dochter lesbisch is een plekje kunnen geven. Zij hebben ook recht op hun visie. Voor mij is de uitkomst positief. Het komt nog vaak voor, weet ik inmiddels, dat ouders het contact met hun homoseksuele zoon of dochter verbreken. Ik weet dat, omdat ik coördinator ben geworden van de jongerenafdeling van CHJC, een vereniging van christelijke homo’s en lesbiennes. We horen schrijnende verhalen. Maar we zijn geen hulpverleners. Het CHJC wil door middel van allerlei activiteiten de acceptatie van homoseksualiteit in – strenge – christelijke kring bevorderen.
Na een lastige periode lijkt alles redelijk op zijn pootjes terecht te komen. Den Haag vind ik een heerlijke stad; er is op cultureel gebied veel te doen. Ik heb een nieuwe baan, en mijn collega’s weten dat ik lesbisch ben. Ze steunen me. Nu ik geen geheim meer heb voor mijn ouders voel ik me bevrijd en daardoor is de relatie met hen verbeterd.
Ik ervaar de ontwikkelingen in de laatste jaren als werk van God. Hij heeft mij gesteund door goede mensen op mijn pad te sturen.’
Informatie: www.chjc.nl.
Lees een reactie
Lees ook:
‘Het was alsof ik thuis kwam’ – homo na 32 jaar huwelijk
‘Dan denk ik: hij speelt speciaal voor mij’ – 34 jaar samen
‘Ik wilde oud worden met die knappe agent’- gescheiden
‘Dit is niet meer de man met wie ik trouwde’ – niet meer thuis
Zie ook:
Sociale media
Follow @KerkDenHaag