Kerk in Den Haag

Het zware leven van een mantelzorger

Mantelzorg: ‘Ik behandel mijn zoon als een klein kind’

Door Jesse Budding
Gepubliceerd oktober 2010, jaargang 14, nr. 129

interview Wahiri Hindustani is mantelzorger voor haar volwassen zoon. Meer dan twaalf uur per week is ze naast een voltijdbaan met hem bezig. Mooi en dankbaar werk? Helaas, haar familie toont geen begrip voor al haar goede zorgen.

We hadden een tijdstip afgesproken voor een telefonisch interview, maar als ik haar bel, is Wahiri Hindustani in slaap gevallen op de bank. De mantelzorger is moe. Geen wonder. ADD (attention deficit disorder oftewel aandachtstekortstoornis) heet de aandoening van haar zoon (20). Dat betekent dat hij concentratieproblemen heeft, vergeetachtig en chaotisch is en moeite heeft zich aan afspraken te houden. Medicatie hielp niet, dus pillen slikt hij allang niet meer.
Daarnaast toont hij geen enkel verantwoordelijkheidsgevoel: hij heeft voor meer dan 14.000 euro schulden. In het verleden is hij psychotisch geweest en heeft hij zelfmoordgedachten gehad. Tegenwoordig gaat hij soms midden in de nacht vier uur lang over straat lopen.

Incasso’s
De moeder schetst het leven van haar kind. School was een drama. Vwo lukte niet, havo evenmin, vmbo uiteindelijk wel. ‘Maar ik maakte tachtig procent van de werkstukken. Ik doe letterlijk alles voor hem’, zegt Hindustani. ‘Vooral omdat hij vroeger suïcidale neigingen heeft gehad.’ En dus maakt ze zijn ontbijt klaar (‘anders eet hij niet’), belt ze de tandarts en de schuldhulpverlening, dient ze bezwaarschriften in, controleert zijn kamer op incasso’s en regelt ze bewindvoering. ‘Morgen heb ik weer een afspraak met de advocaat. Eigenlijk behandel ik hem als een kleintje’, concludeert ze zelf. Zo luidt ook het advies van de psychiater: zorg voor hem, want dat doet hij niet voor zichzelf.

Wakkerbellen
Nee, happy is ze niet.  De mantelzorgster: ‘Eigenlijk heb ik geen tijd meer over voor een eigen leven. Het is twee maanden geleden dat ik voor het laatst een familielid heb gesproken. Mijn familie heeft er trouwens geen begrip voor. Zij zijn hoogopgeleid en zeggen: “Hij moet gewoon studeren.” Voor vrienden heb ik eigenlijk nooit tijd gehad. Ik voel me ontzettend eenzaam. Maar ik ben blij met elke kleine stap.
Sinds kort heeft mijn zoon een reïntegratiecoach en die belt hem nu wakker, zodat ik hem niet meer hoef te wekken. Dat reïntegratiebureau wil hem helpen om zelfstandiger te worden. Want bij PsyQ, een instelling voor psycho-medische zorg, werd het niets, daar had hij een slechte coach.’

Een geldelijke vergoeding voor haar inspanningen krijgt ze niet. Wel heeft ze onlangs op haar werk zorgverlof kunnen regelen. Daar hadden ze gelukkig wel begrip voor haar situatie. Ze heeft nu eindelijk iets meer tijd voor zichzelf.

De naam van de betrokkene is gefingeerd.

 

Zie ook: Ook mantelzorgers hebben hulp nodig en: Boeken over mantelzorg en over dementie