Archief
Jaargang:

Westeindeziekenhuis

Meer dan ‘even eruit’

Door Lenie Vollebregt
Gepubliceerd juli 2010, jaargang 13, nr. 127

kerkentest Westeindeziekenhuis Een viering in het Westeindeziekenhuis biedt uitzicht op een echte Karel Appel. Een weldadige viering, zeker ook voor wie dagelijks slechts de twee vierkante meter van het ziekenhuisbed tot zijn beschikking heeft.

Hoewel het MCH-Westeinde rakelings naast de fundamenten van het oude rooms-katholieke Johannes de Deo-ziekenhuis is gebouwd, is bij binnenkomst van die oorspronkelijke grondslag weinig te merken. De dienstdoende portier moet even overleggen als ik vraag naar de kerkzaal. Dat blijkt de aula, tevens kapel te zijn op de tweede verdieping. Een verrassend mooi ingerichte ruimte met een marmeren podium en een glasapplicatie van Karel Appel in helder blauw en rood. Graag wil ik in een van de gestalten de zegenende Christus zien, maar niemand kan vertellen of dat inderdaad zo is. 

Juristenbef
Ik stap in bij het vriendelijke geroezemoes dat meestal aan een dienst voorafgaat. De eerste leden van het Phoenixkoor, de vaste muzikale ondersteuning in deze diensten, strijken neer. Voorganger deze morgen is ds. Irene Visser die haar zwarte toga (met juristenbef) met een zwierige elegantie draagt. Sinds drie jaar is ze verbonden aan het MCH en ze moet haar uren verdelen tussen het Westeindeziekenhuis en Antoniushove in Leidschendam. Voor de katholieke geestelijke verzorging zijn twee fulltimers in dienst, waarmee het ziekenhuis tóch recht doet aan zijn oorsprong.

Piepend infuus
De liturgie is protestants-oecumenisch. Thema is de opwekking van de jongen te Naïn, een verhaal dat zich graag leent voor een pastorale overweging. Leven is als een rouwstoet tot staan wordt gebracht, als mensen toekomst zien en moeders opstaan. Het koor zingt luid boven het handjevol kerkgangers uit: Latijnse misgezangen, praise en Oosterhuis, alles kan hier.
Als halverwege de preek een infuus bij een van de bedden gaat piepen lijkt dat amper te storen, het wordt snel en geruisloos verholpen. Wat sympathiek aandoet: het zijn de bedpatiënten die na afloop als eersten door de vrijwilligers worden weggereden, ze hoeven niet op hun beurt te wachten in een leeglopende zaal.
Een viering die weldadig aandoet. Voor een zieke een welkome stap buiten de twee vierkante meter van het bed: toch nét wat meer dan ‘even eruit’.

Voor alle kerkentesten: klik op genre 'kerkentest' in het intro.

| |