Archief
Jaargang:

Opstand der theologen

Door Pauol Makken
Gepubliceerd maart 2011, jaargang 14, nr. 134

vondst

Het is een mooi getal, 144. Ik vraag me af of ze er bewust naartoe hebben gewerkt.
‘Ze’ zijn rooms-katholieke theologen uit Duitsland, Zwitserland en Oostenrijk die in een manifest hebben gepleit voor hervormingen binnen de r.k. kerk. De theologen pleiten onder andere voor meer zeggenschap voor kerkleden bij de keuze van ambtsdragers. Die ambtsdragers moeten ook nog kunnen trouwen (afschaffing van het celibaat) èn ze mogen ook nog vrouw zijn.

Natuurlijk komt deze oproep mede voort uit het bekend worden van het misbruik van kinderen in rooms-katholieke instellingen. Maar het is vooral een nieuwe poging de kerk eigentijdser te maken. Gewoonlijk zie je dan dat de kerk, in reactie hierop, haar grenzen verscherpt.

Het is een begrijpelijke defensieve reactie. Stel je voor zeg, dat de kerk bij elke modieuze gril van een groep godgeleerden haar dogma’s zou moeten veranderen. Geleerden die met hun verstand en met filosofische instrumenten proberen God te vatten, zijn vatbaar voor een tijdsgeest, maar niet voor God. Je kunt beter bouwen op de theologen die denken vanuit een ‘binnenperspectief’: vanuit de binding aan de kerk en hun trouw aan het kerkelijk leergezag dat een onbegrijpelijke God aanvaardt.

En toch, toch treur ik bij voorbaat om de kansen die weer gemist gaan worden. Hoewel menig diep denker denkt aan te kunnen tonen dat de mens niet in staat is zichzelf te verheffen, geloof ik dat niet. De relatie tussen God en de mens zit vol met tegenstellingen. We kennen elkaar niet, maar we wìllen elkaar wel kennen. God is daarmee een innerlijke tegenstelling. Als we met ons verstand die tegenstelling niet willen onderzoeken, zal er niet een dieper begrip van God ontstaan. Een begrip dat gedeeld wordt tussen de gelovigen en de kerk.

 

| |