Archief
Jaargang:

Pastor Jan Eijken een engeltje op de fiets

Door Matthijs Termeer
Gepubliceerd mei 2011, jaargang 14, nr. 136

reportage ‘De boel bij elkaar houden’, dat deed pastor Jan Eijken in de Schilderswijk en Transvaal. Hij nam afscheid van de Willibrordparochie, maar blijft in de Haagse regio.

Jan Eijken gooit de remmen los op zijn afscheidsavond in Multicultureel Ontmoetingscentrum Heilig Hart.

Foto Matthijs Termeer

Jan Eijken gooit de remmen los op zijn afscheidsavond in Multicultureel Ontmoetingscentrum Heilig Hart.

Jan Eijken heeft met een symposium afscheid genomen als pastoraal werker van de Willibrordparochie in de Schilderswijk en Transvaal. Hij vertrekt naar Scheveningen en Midden-Delfland.
Het is een drukte van belang in het gebouw aan de David Tenierslaan, waar vele bekenden Jan Eijken de hand drukken. Een Braziliaanse parochiaan omschrijft de spilfunctie van de scheidende pastor: ‘Hij heeft alle culturen een beetje bij elkaar gebracht hier. Er zijn natuurlijk ook meningsverschillen.’ Die zijn er zeker in deze wijken, waar de verscheidenheid aan culturen regelmatig voor wrijvingen en misverstanden zorgt. Jan Eijken (56) beschouwde zichzelf twaalfeneenhalf jaar lang als ‘bruggenbouwer’ en ‘verbindingspersoon’. Niet alleen tussen de verschillende nationaliteiten in zijn parochie, ook tussen alle mogelijke soorten buurtbewoners.

Nederigheid
Eijken liet zich er niet op voorstaan. ‘Hij heeft een Franciscaanse spiritualiteit’, stelt Johan Miltenburg, pastor van de Willibrordparochie. ‘Nederigheid, beschikbaarheid, je niet op de voorgrond plaatsen. Bij uitstek geschikt om conflicten en spanningen te beslechten.’ Zuster Vera, een andere collega: ‘Hij was altijd even vriendelijk.’ En: ‘Eerst twijfelde Jan of hij het aankon, dat gevoel van saamhorigheid overbrengen.’
‘Hij stond bekend als Mister Multicultureel’, betoogt Miltenburg. De bescheiden pastor smeedde Portugeestaligen uit Zuid-Amerika en Afrika, Engels- en Franssprekende Afrikanen, Surinamers, Antillianen en Nederlanders aaneen tot één enkele Willibrordparochie. ‘Om samen met elkaar katholiek Den Haag te zijn’, zoals secretaris Gerard van Dommelen het samenvat. Daarnaast zocht Eijken contact met moskeeën en zette hjj gespreksgroepen met imams op, in de tijd dat de Hofstadgroep in het Laakkwartier en vermeende Taliban in de Schilderswijk het nieuws in een knellende greep hielden.

Polonaise
‘De wijk omhoog krijgen’, is wat jeugdleider Rachid Touzani van welzijnsorganisatie Zebra samen met Jan Eijken nastreefde. ‘We praatten over verschillende soorten problematiek en hoe we eruit moesten komen.’ Moeilijke jongeren op het Teniersplantsoen bijvoorbeeld, die zich volgens Touzani nu al meer dan een half jaar koest houden. ‘Ik zocht gezamenlijk met Jan naar een oplossing. Hij weet de gemeentelijke wegen, waar we projecten konden aankaarten. Jan bood altijd zijn hulp aan. Hij is iemand die rust bij zich draagt, glimlachend. We hebben er weinig zoals hij. Hij is een engeltje op de fiets.’
Zo’n engeltje dat op zijn afscheidsavond meedanst in een vrolijke Afrikaanse polonaise en onverwachts achter de drumkit plaatsneemt voor een overdonderende solo, dat ook. Met het zweet nog op het voorhoofd noemt Eijken zijn opstelling ‘een fundamenteel pastorale attitude’.
‘Ik wil het verhaal van de ander centraal laten staan. Ik vind het belangrijk te investeren in zwakkere wijken, in plaats van ze af te kraken. Als kerk moet je een positieve rol in de samenleving hebben.’

| |