Kerk in Den Haag

Pauluskerk gesloten. ‘De schouwburg ligt ook niet op loopafstand’

Door Margot C. Berends
Gepubliceerd oktober 2009, jaargang 13, nr. 119

Nieuws De grote parochie van Loosduinen telde tot voor kort twee kerkgebouwen. Nu zijn beide gemeenschappen samengevoegd en een van beide gebouwen, de Pauluskerk, is gesloten.

Zeventienhonderd meter, dat is de afstand tussen de Pauluskerk (Vruchtenbuurt) en de Onze Lieve Vrouw Hemelvaartkerk (Loosduinen). In een half uur liep een stille stoet parochianen van de ene kerk naar de andere kerk, op een zondagmorgen half september. ’s Ochtends was in de Pauluskerk de allerlaatste eucharistieviering, waarna de kerk officieel aan de eredienst werd onttrokken. Het Allerheiligst Sacrament, de bijbel, de relieken van onder meer de apostel Paulus – allemaal zijn ze in processie meegedragen naar de parochiekerk O.L.Vrouw Hemelvaart.

Onderweg
‘Een uittocht, doortocht en intocht’, zo omschrijft pastoor Hans Smulders het. ‘Niet dat de O.L.Vrouw Hemelvaartkerk nu het beloofde land is. Maar wel willen we tot uitdrukking brengen dat we als Gods kinderen altijd onderweg zijn, dat leven weer verder gaat.’
Het sluiten van de Pauluskerk past in een algehele inkrimping van het aantal Haagse rooms-katholieke kerkgebouwen. Er zijn minder kerkleden, minder pastoors, minder middelen – dus worden de krachten gebundeld. Dat is pijnlijk voor de parochianen die hun eigen vertrouwde gebouw moeten opgeven. ‘De pijn van velen en de woede van sommigen willen we niet wegpoetsen’, zegt Smulders. ‘De volgende stap is om de beide kerkgemeenschappen nu tot één geheel te maken. De Paulusparochianen moeten hun weg vinden in een ander gebouw, de Hemelvaartparochianen moeten eraan wennen dat iemand anders misschien op hun plaats zit, of dat de vertrouwde attributen in de kerk een paar centimeter naar links of rechts verschoven worden. En nu er één parochie is, moet men weten wie de aanspreekpunten zijn binnen het bestuur.’

Drie dagen
De kerkgangers van de Pauluskerk zou je kunnen omschrijven als wat meer ‘stads’; die van de O.L.Vrouw Hemelvaart meer als ‘dorps’. Smulders: ‘Loosduinen is van oudsher een tuindersdorp. De parochianen hebben vanwege die achtergrond een geordend, strak geregeld leven. Een verandering bijvoorbeeld in de aanvangstijd van de mis, is niet zomaar even te realiseren. De Pauluskerkers komen uit de buurt van Kijkduin en de Vogelwijk. Toch een ander publiek, wat losser. We zullen de tijd moeten nemen om aan die cultuurverschillen te wennen. Maar wat betreft het ene of het andere kerkgebouw: als ons geloof zo hard en versteend zou raken als een gebouw, zou het er niet best voor ons uitzien. Bovendien, zei Jezus niet: “Breek de tempel af, ik bouw hem in drie dagen weer op…” Jezus zelf is de tempel. Híj brengt ons bijeen; wij vormen samen het lichaam van Christus.’

En hoe moet het voor de mensen die het andere gebouw te ver weg vinden? ‘Voor degenen die echt niet naar de parochiekerk kunnen komen, regelen we vervoer. Maar zeventienhonderd meter… zó ver is het niet. We zijn verwend geraakt met een kerk om de hoek. Je gaat toch ook naar je kinderen, of naar de schouwburg? Die zijn ook niet op loopafstand. Om God en elkaar te ontmoeten, moet je nu eenmaal in beweging komen.’