Kerk in Den Haag

Workshops poëzie in Abdijkerk Loosduinen

Poëzie in de Abdijkerk: ‘Gedichten maken, daar is lef voor nodig'

Door Maarten Das
Gepubliceerd februari 2011, jaargang 14, nr. 133

interview De dichteres helpt de deelnemers een ‘gedachtenpad’ te maken. En de predikant is paraat voor emoties die loskomen. In de Abdijkerk leer je gedichten te maken.

Voor het derde achtereenvolgende jaar biedt de Abdijkerk in Loosduinen een serie workshops aan met gedichten. Deelnemers maken kennis met verschillende vormen van poëzie, maar gaan vooral zelf aan de slag. Dichteres en lerares Adriënne van der Kraats-Vooijs begeleidt hen daarbij, samen met ds. Jacob Korf.
Elke bijeenkomst krijgt een thema en bouwt langzaam op. ‘Om te beginnen maken we bijvoorbeeld een wandeling door de kerk, met de vraag: wat valt je op? Of de deelnemers brengen een voorwerp mee waaraan ze gehecht zijn en vertellen er iets over. Dat zetten we dan op papier. Gaandeweg ontstaat een “gedachtenpad” van associaties, dat helpt om met schrijven te beginnen.’

Wel en wee
Inmiddels is een vaste kern van deelnemers ontstaan. Zij durven volgens Van der Kraats steeds meer, tijdens het schrijven. Ook delen ze regelmatig hun wel en wee, want gedichten maken nogal wat los. Jacob Korf is er om dat in goede banen te leiden. ‘Ik wil ieder mens tot zijn recht laten komen’, zegt hij. ‘Ik let goed op hoe mensen kijken, wat ze zeggen. Als ze onzeker zijn, geef ik ze daarvoor de ruimte.’ Maar mensen kunnen veel, merkt Van der Kraats. ‘Ik haal eruit wat erin zit, en dat is elke keer weer een cadeautje.’
De concentratie ligt opvallend hoog, vindt ze. ‘Zou je toevallig langslopen dan zou je denken dat er niemand is, zo stil zit iedereen dan te werken. Soms schrikken we ons een hoedje als de koster met de koffie komt. Ineens zijn er dan al drie kwartier voorbij.’

Met gedichten bruggen slaan van het ene hart naar het andere, dat is haar streven. ‘Met weinig woorden veel kunnen zeggen, op zo’n manier dat het een ander raakt. Die haalt er misschien niet de diepste betekenis uit die je er zelf in hebt gelegd, maar verbindt er zijn eigen verhaal aan.’
Voor Korf is poëzie een vorm van spiritualiteit. ‘In de kerk gebruiken we taal om het grote verhaal van God en de mensen levend te houden. Er is lef voor nodig om taal te gebruiken met meerdere dimensies. Tot hun eigen verrassing zijn de deelnemers in staat zich op zo’n manier uit te drukken dat ratio en gevoel elkaar ontmoeten. Ze verwoorden het onbenoembare.’

Ook nog op: 27 januari en 24 februari, 20 uur. Zondag 13 februari 15 uur draagt de dichteres voor uit eigen werk, de Boskant, Fluwelenburgwal 45.