Archief
Jaargang:

H. Familiekerk

Smaakvol en gemoedelijk

Door Maarten van Krimpen
Gepubliceerd juli 2010, jaargang 13, nr. 127

kerkentest H. Familiekerk Iedereen is vriendelijk, het is er gemoedelijk. De viering is niet saai maar ook niet bijzonder. In de Titus Brandsmaparochie is het gewoon… gewóón.

De H. Familiekerk op het Kamperfoelieplein. Fotocompilatie: de bezoekers zoals ze gedurende een kwartier de kerk naderden.

Foto Rogier Chang

De H. Familiekerk op het Kamperfoelieplein. Fotocompilatie: de bezoekers zoals ze gedurende een kwartier de kerk naderden.

Er is in de onlangs gefuseerde Titus Brandsmaparochie nog wat onduidelijkheid over het wel of niet staan en knielen. Pastor Kwee legt aan het einde van de viering met een vriendelijke glimlach uit wanneer men wél en wanneer men níét moet staan. ‘Als u gaat staan dan kunnen de mensen die achter u knielen het niet meer zien.’
De H. Familiekerk aan het Kamperfoelieplein (in de wandelgangen de Kamperfoeliekerk, en om het nog ingewikkelder te maken: de kerk van de Titus Brandsmaparochie) is mooi en licht. De wandschilderingen op de muur hebben iets weg van houtskooltekeningen en van binnen ademt het gebouw de sfeer van een Frans plattelandskerkje. Hoewel zo’n kerk vast niet van die ronde semi-moderne lampen aan het plafond heeft hangen. Ze vallen gruwelijk uit de toon in een verder smaakvol ingerichte ruimte.

Opgepimpt
Aan gemoedelijkheid ontbreekt het ook niet. Een vriendelijk parochielid heet de bezoekers welkom en voorziet iedereen van een boekje. De koffiebekers staan al klaar en iedereen lijkt elkaar wel min of meer te kennen. De Kamperfoeliekerk voelt aan als een gezinskerk, het soort kerk waar je je leven lang blijft komen omdat je vader en moeder er ook kwamen en omdat dat ‘nu eenmaal zo hoort’.
Dit ervaar ik meteen ook als de zwakte van deze kerk, want de dienst schreeuwt bijna om opgepimpt te worden. Het is vast goed bedoeld, maar de viering heeft niets bijzonders of sprankelends. Het is ook geen uitzonderlijk saaie viering, het is gewoon… gewoon. Dertien-in-een-dozijn, doorsnee.
In de overweging wordt nog een voorzichtige poging gedaan om een link te leggen naar de actualiteit (vijf oorzaken van de huidige crises, waaronder de media; op een verrassend eerlijke tweede plaats wordt de crisis in de kerk zelf genoemd), maar God wordt er wijselijk buiten gehouden.

Behalve de onduidelijkheden rond het knielen, blijkt overigens ook het zingen lastig: het klinkt als gemompel.

Wat viel op? Goed bezochte, maar a-muzikale gezinsdienst zonder verrassingen. Sfeervolle inrichting. Geen hoogte-of dieptepunten. Sympathieke voorganger.

Voor alle kerkentesten: klik op genre 'kerkentest' in het intro.

| |