Kerk in Den Haag

Kinderen scheiden van ouders is slechte zaak

Te weinig aandacht voor kinderen. ‘Geklinkerde’ gezinnen bivakkeren in Zuiderpark

Door Henk Baars
Gepubliceerd december 2010, jaargang 14, nr. 131

achtergrond Kinderen kunnen op allerlei manieren tussen wal en schip belanden. Henk Baars vraagt aandacht voor kinderen van thuislozen.

Enkele tientallen keren per jaar gebeurt het dat gezinnen op straat belanden, aldus schattingen van organisaties als Jeugdzorg Haaglanden, Stichting Jeugdformaat en de Haagse GGD. Hoog opgelopen huurachterstand kan soms de reden zijn, of het feit er simpelweg geen huisvesting is. Maar nog vaker omdat er geen geldige verblijfstitel is. Deze gezinnen zijn ‘illegaal’. Vanuit de gemeente Den Haag is er geen voorziening om zulke gezinnen op te vangen. Wel kunnen alleen de kinderen worden opgevangen, maar die zouden dan gescheiden moeten worden van hun ouders.

Plastic tassen
Een voorbeeld. Er is een gezin aangetroffen in het Zuiderpark. Twee ouders en drie kinderen zitten onder een boom met een groot aantal plastic tassen om zich heen. Een wandelaar heeft de politie gebeld. Politie komt ter plaatse. De ouders vertellen dat ze uitgeprocedeerde asielzoekers zijn en die dag vanuit vertrekcentrum Ter Apel op straat zijn gezet. ‘Geklinkerd’, heet dat tegenwoordig in het vreemdelingenjargon.
Omdat de kinderen voor hun detentie in Den Haag naar school gingen, is het gezin teruggegaan naar Den Haag. De ouders hebben oude kennissen gebeld, maar die geven niet thuis. De politie belt de crisisdienst van verschillende opvangbureaus, maar die vertellen dat alleen de kinderen kunnen worden opgevangen. Als de ouders dat horen, vertrekken ze naar elders.

Niet op schoot
In Trouw van 5 november staat het volgende verhaal. ‘De tweede keer dat Victor Tata in vreemdelingendetentie zat, weigerde zijn dochtertje thuis een week lang te eten. De derde keer wilde hij niet meer dat ze kwam. Ze was toen twee jaar. “Ik kon er niet tegen om haar wel te zien, maar haar niet op schoot te mogen nemen.”
“Weet je hoe het voelt als je telkens handboeien omkrijgt? Wat het met je doet als je zeventien, achttien uur per dag in een cel opgesloten zit? Onschuldig. Alleen omdat ze denken dat je papieren niet kloppen, of omdat er in Frankrijk iets mis is gegaan met je geboorteakte.”
De vreemdelingenpolitie geeft toe - proportioneel - geweld te hebben gebruikt. Tata wil de waarheid boven tafel krijgen en zijn geluk terug. “Ik heb geen papieren, ik ben niks. Ik kan elk moment van de dag opgepakt en uitgezet worden. Soms denk ik wel eens; doe maar. Maar er is geen land waar ze me naartoe uit kunnen zetten. Dus ik moet hier opnieuw beginnen. Ook voor mijn dochter.”

De protestantse Diaconie van Den Haag geeft via Stek de familie Tata enige ondersteuning in het levensonderhoud. Maar de gemeentelijke instanties kunnen alleen opvang aan kinderen bieden. Een scheiding van ouders en kinderen is dikwijls de enige optie. De ouders moeten kiezen tussen twee kwaden: gescheiden worden van de kinderen, of samen met hen op straat leven. Dat laatste is voor kinderen zeer schadelijk. Het gaat rechtstreeks in tegen de rechten en belangen van het kind.

Kerst: tijd voor aandacht

Kinderlijk? Ik voel me er goed bij

Een simpel telefoontje kan wonderen doen

Wat een liefde, tussen de schroeven

'Aandachtscentrum leeft in Den Haag'

Laat die kastanjes toch lekker prikken

'Geklinkerde' gezinnen bivakkeren in Zuiderpark

Jezus was geen vroegwijs pubertje

'Wij zijn blij met iedere helpende hand'

In de stilte op weg naar de bron

'De politie zette me weer keurig af bij het Binnenhof'

In-druk: het grote verlangen