Kerk in Den Haag

Teveel aandacht voor kinderen. Laat die kastanjes toch lekker prikken

Door Jan Goossensen
Gepubliceerd december 2010, jaargang 14, nr. 131

opinie Bakfietsouders die hun kroost als prinsje of prinsesje behandelen. Het is een bekend beeld in de stad. Slaan zulke vaders en moeders niet door?

‘Ouders?!’ De leidster van het Haagse kinderdagverblijf keek peinzend voor zich uit, toen de buurtbewoners het nieuwe pand kwamen bezichtigen.
In een van de buurtuinen staat een mooie kastanjeboom. Daar vallen in de herfst kastanjes af. Sommige bruin en glanzend, andere nog in hun jasje. Een groen, stekelig jasje.
Het ‘protocol’ vereist nu dat er geen groene kastanjes op de speelplaats meer mogen liggen. Want de stekeltjes zouden eens in de grijpgrage handjes kunnen prikken, en daar zou weer narigheid van kunnen komen. Met de ouders, wel te verstaan.
We moesten er met z’n allen hartelijk om lachen. Laat een kind zich één keer lelijk prikken aan een kastanje en het vergeet dat z’n hele leven niet meer – dat zou toch ook kunnen?

Overspannen verwachtingen
Tegenover kinderen die te weinig aandacht krijgen, staan kinderen die gebukt gaan onder veel te veel aandacht. Regelmatig duiken bezorgde deskundigen op, die zich zorgen maken over bezorgde ouders. Zoals laatst een hoogleraar fysiotherapie, die stelde dat veel kinderen die zich met pijnklachten op zijn spreekuur melden, in feite lijden aan ouders met overspannen verwachtingen, die een perfect kind verlangen en het niet kunnen verdragen dat hun jantje of marietje schijnbaar achterloopt in zijn of haar ontwikkeling. ‘Laat dat kind toch eens met rust’, was zijn advies.

Aai over de bol
Ook op internetfora staan fraaie voorbeelden te lezen van ouderbetutteling. Uit een blog van de NRC: ‘We leven in een tijd dat er niks meer fout mag gaan. De risicoloze samenleving. Godzijdank was dat in mijn kindertijd anders. Ik fietste op mijn tiende samen met mijn twee jaar jongere zusje dagelijks vijf kilometer naar de lagere school. Wij vonden het heerlijk. En soms knetterden we van de fiets af door een glup in de weg. Dan klauterden we gewoon inclusief de bloedlip weer de fiets op en vervolgden onze weg naar huis. Thuis kregen we dan een aai over de bol en een pleister.’

Het meest bizarre voorbeeld komt uit China. Op een universiteit is een sportzaal omgebouwd tot slaapzaal voor ouders die zelfs daar hun tienerdochter of -zoon niet uit het oog willen verliezen.
Het weren van stekelige kastanjes uit Haagse peuterknuistjes verbleekt daarbij tot een onschuldig voorbeeld van oprechte moederzorg in een drukke en toch soms echt wel gevaarlijke stad.

Kerst: tijd voor aandacht

Kinderlijk? Ik voel me er goed bij

Een simpel telefoontje kan wonderen doen

Wat een liefde, tussen de schroeven

'Aandachtscentrum leeft in Den Haag'

Laat die kastanjes toch lekker prikken

'Geklinkerde' gezinnen bivakkeren in Zuiderpark

Jezus was geen vroegwijs pubertje

'Wij zijn blij met iedere helpende hand'

In de stilte op weg naar de bron

'De politie zette me weer keurig af bij het Binnenhof'

In-druk: het grote verlangen