Uit de slaap gehouden
Door Rob van Essen
Gepubliceerd februari 2012, jaargang 15, nr. 143
Mijn echtgenote heeft een ander dag- en nachtritme, zodat zij meestal al onder zeil is als ik mijn leeslampje doof. Maar dankzij de VPRO gingen wij laatst allebei laat naar bed en lagen samen nog lang wakker.
We hadden gekeken naar de herhaling van de documentaire over Mike Campbell in Zimbabwe. Door de racistische politiek van Robert Mugabe dreigt hij van zijn land gezet te worden. Om hem heen worden boeren met geweld van hun land verdreven en de boerderijen leeg geplunderd. Samen met zijn schoonzoon Ben en hun gezin houden ze stand, ondanks de intimidaties en bedreigingen. Hun kracht ontlenen ze mede aan hun geloof in Christus.
Zelden heb ik de betekenis van de veertigdagentijd zo beklemmend geactualiseerd gezien als in deze geschiedenis. Mike en zijn familie volharden in hun beroep op recht, omdat zij zich deelgenoot weten van een grote groep die onrecht wordt aangedaan. Ze spannen een rechtszaak aan tegen Mugabe bij het internationaal gerechtshof in Namibië. Tot twee maal toe reizen ze tevergeefs naar Windhoek, omdat Mugabe de zaak op het laatste moment weet te verdagen.
Kort voor de derde zitting worden Mike, zijn echtgenote en Ben op een gruwelijke manier in elkaar geslagen. Ze overleven het niet alleen, maar zetten de strijd voort. In een rolstoel en met het hoofd in verband arriveert Ben in de rechtszaal. Mike moet in het ziekenhuis achter blijven. Op weg naar de rechtszaal zegt Ben dat hij niet uit is op wraak.
‘Ons land wordt verscheurd door wraak en geweld. Er moet gerechtigheid geschieden en mensen moeten zich weer veilig voelen omdat hun rechten geëerbiedigd worden.’
Een nieuwe poging van Mugabe’s advocaten om de rechtszaak uit te stellen, mislukt nu. De Campbells worden op alle punten in het gelijk gesteld. Nadat je, met de rechters, de foto’s hebt gezien van de tot pulp geslagen Campbells, komt de uitspraak van het hof als een paasgebeuren. En evenals in het evangelie streden verwondering en ongeloof om de voorrang.
Waren we blij toen we naar bed gingen vanwege de happy ending? Dat was gek genoeg niet het geval. Dankbaar waren we over het onmogelijke dat we voor onze ogen hadden zien gebeuren. Maar tegelijk nog steeds diep geschokt over de kruisweg die dit gezin was gegaan, met geen andere steun dan woorden uit de psalmen, het visioen van de profeten en Jezus’ belofte dat hij ons niet zal begeven en niet zal verlaten.
We lagen er nog lang wakker van en konden het niet laten elkaar de vraag te stellen: ‘Wat zou jij gedaan hebben?’ Goddank worden wij niet voor zulke extreme keuzes gesteld als de Campbells. Maar in de weken naar Pasen toe kan ik niet over de weg van Jezus spreken, zonder die biddende en bloedende Campbells op mijn netvlies te hebben.
Volgens mij zou de oude ds. Spelberg van de V.P.R.O. niet ontevreden geweest zijn met deze dagsluiting. Maar gezien ons dag- en nachtritme zou het wel fijn zijn als de goede programma’s iets vroeger op de avond uitgezonden worden.
Sociale media
Follow @KerkDenHaag