Migrantenkerk: Sterre der Zee
Vers Pools bloed voor de Nederlandse kerk
Door Jesse Budding
Gepubliceerd november 2010, jaargang 14, nr. 130
reportage Den Haag kent veel bloeiende migrantenkerken. De parochie Sterre der Zee bijvoorbeeld. Iedere zondag zit de kerk aan het Westeinde vol met Polen.
Foto Margot C. Berends
De Teresia van Avialkerk aan het Westeinde.
Een bomvolle Teresia van Avilakerk stroomt leeg, door de witte poort het Westeinde op. Bijna geen ouderen, wel veel gezinnen en jongeren. Beelden uit de jaren vijftig? Nee, kom zondagochtend rond half elf maar even kijken. Een Poolse rooms-katholieke parochie huist hier alweer zes jaar.
Seizoenarbeider
‘Al in 1910 organiseerden Polen hun eerste vieringen in Scheveningen en Rotterdam’, weet pastoor Slawomir Trypuć van de parochie OLV Sterre der Zee. ‘Vanaf 1947 deden we dat in de Jozefkapel van de Broeders van Maastricht aan de Korte Vleerstraat. Toen die in 2004 te klein werd, huurden we de H. Teresia van Avila. Nu Polen lid is van de EU, krijgen we twintig procent meer bezoekers. Vergeet niet dat veel Polen hier vroeger illegaal waren. Sinds 2004 zijn ze gelegaliseerd.’
Inmiddels bezoeken elke zondag vier- tot vijfhonderd mensen, inclusief een groepje Slowaken, het monumentale godshuis. ‘De groep is divers qua samenstelling’, aldus Trypuć. ‘Een deel wordt gevormd door permanente bewoners van Den Haag en omstreken, die hier vast werk hebben. Een groot deel is seizoenarbeider. En er komen studenten en daklozen. Net als in een Nederlandse kerk, zou je kunnen zeggen.’
Biechten
‘De zondagsmis is voor de gewone Pool een consequentie van het geloof”, legt Trypuć uit in het rijksmonument. ‘Er zijn ook Polen die bij Nederlandse kerken betrokken zijn. Onze vieringen zijn honderd procent hetzelfde als in Polen. Vanaf een half uur voor de mis kunnen mensen komen biechten. De missen duren vijftig minuten tot een uur. Een andere taak van de parochie vormt de zaterdagsschool voor de 230 kinderen en jongeren uit de regio. Veel kinderen uit Den Haag gaan twee keer per maand naar de kindercatechese in Rotterdam. Dat is belangrijk als we ook in de toekomst volwassenen willen hebben.’
Foto Margot C. Berends
De kerk ligt achter een poort, aan een binnenplaatsje.
Inderdaad, hoe zal die toekomst zijn? Door de ontkerkelijking zijn er in de H. Teresia van Avila inmiddels geen Nederlandstalige diensten meer. ‘Wij weten niet hoe het zal gaan’, zegt Trypuć. ‘Vraag het aan de Heilige Geest. Maar bij de Poolse migranten is het geloof nog levend. Wij kunnen vers bloed vormen voor de Nederlandse kerk die het moeilijk heeft met haar eigen identiteit. Jongeren- en kinderenpastoraat kunnen zorgen voor continuïteit en groei. Een nieuwe uitdaging voor ons: wij priesters moeten actiever zijn dan vroeger.’
Dit is de eerste aflevering van een nieuwe serie over migrantenkerken in Den Haag.
Sociale media
Follow @KerkDenHaag