Archief
Jaargang:

Volgende Taizé-dagen in Berlijn: 'Ich bin dabei!'

Door Maarten van krimpen
Gepubliceerd februari 2011, jaargang 14, nr. 133

column Een redacteur van Kerk in Den Haag bezocht de Taizéontmoeting in Rotterdam. 'Volgend jaar weer!'

De Taizégangers die in Den Haag overnachtten, hadden ook een Haags programma. Zo was er een viering in de evangelisch lutherse kerk.

De Taizégangers die in Den Haag overnachtten, hadden ook een Haags programma. Zo was er een viering in de evangelisch lutherse kerk.

Taizé is niets voor mij, dacht ik toen ik in 2006 een bezoek bracht aan de oecumenische kloostergemeenschap in Frankrijk. Het was het jaar na de katholieke Wereldjongeren dagen in Keulen, een groot feest waar ik de mogelijkheid had te ontsnappen aan de reli-gekte, als ik dat nodig had.
In Taizé zat ik praktisch opgesloten en ik werd gek. Ik verzette me tegen het geloof en besloot dat ik atheïst was. Een jaar later las ik Geloven in een God die niet bestaat van Klaas Hendrikse en begreep ik dat geloven en atheïsme prima samen gaan.

Dat ik in december 2009 toch mee ging naar de grote Taizé-ontmoeting in Polen, was pragmatisch: ik wilde Oud en Nieuw vieren op een bijzondere plek. Uiteindelijk moest ik toegeven dat Taizé akelig dicht in de buurt komt van mijn ideale manier van geloof belijden. In Polen kon ik rustig m’n gang gaan als ik cultuur wilde snuiven en ongegeneerd wilde winkelen, maar ik heb ook een aantal mooie vieringen meegemaakt en interessante gesprekken mogen voeren. En er een goede vriendin aan overgehouden, Inge.

Inge zat in de organisatie van de Taizé-ontmoeting in Rotterdam en smste me of ik een avond naar de viering wilde komen. Meer uit vriendschap dan uit religieuze overwegingen ging ik erheen, maar ik moest toegeven: dit is erg spectaculair. Mijn Rotterdamse hart zwelde van trots voor de vlekkeloze organisatie. Helemaal onder de indruk keek ik om me heen, hoorde ik de vertrouwde liederen, de ietwat monotone stemmen van de voorgangers en het verkouden gekuch van de pelgrims.

Als ik dan überhaupt nog cynisch was, verdween dat cynisme als sneeuw voor de zon toen het lied Magnificat 3 werd ingezet. Een nummer dat ik inmiddels zo vaak heb gehoord en dat me ontroert. Het Taizé-gevoel kwam over me heen en ik ontspande.

Volgend jaar Taizé in Berlijn? Ich bin dabei!

| |