Vondst. God als next level

Door Paul Makken
Gepubliceerd oktober 2009, jaargang 13, nr. 119

Column

Nieuwe columnist

Dit is de eerste aflevering van een nieuwe column, getiteld ‘Vondst’. Paul Makken zal maandelijks een nieuwe vondst delen met de lezers van Kerk in Den Haag.
Makken is 42 jaar en werkt bij de ANWB als belangenbehartiger/lobbyist. Daarvoor werkte hij in eenzelfde functie bij de Vereniging van Nederlandse Gemeenten. Hij zegt: ‘In mijn dagelijkse leven beweeg ik me in het politiek-bestuurlijke krachtenveld. Niet om te lobbyen voor meer asfalt en ruimte voor auto’s, maar juist om meer (voor mensen toegankelijke) natuur dicht bij de steden.’
Het schrijven van een column is voor hem een oefening in waarnemen. ‘Daarbij is het een sport om verbanden te leggen tussen de “kleine”, dagelijkse dingen en de “grote” maatschappelijke thema’s.’
Makken schrijft ook voor het blad van de Christus Triumfatorkerk in het Bezuidenhout. Hij is lid van de Gereformeerde Kerk van Den Haag-Oost en maakt deel uit van de redactieraad van Kerk in Den Haag.

 

God als next level

 

Mijn zonen – 7 en 9 jaar – vertikken het om God serieus te nemen. Ze willen nog wel aannemen dat Jezus ooit heeft geleefd, maar gekker moet het niet worden. Ondanks hun degelijke protestants-christelijke school. En ondanks de niet-opdringerige aanmoediging van hun moderne ouders. De jongens houden vast aan het principe dat wat niet gezien wordt, niet bestaat. Een robuust principe waar filosofen binnen en buiten de kerk al eeuwen over debatteren.

Hoewel het lastig filosoferen is met kinderen, deed ik toch een poging. Ik zei iets over God als uitdaging voor de mens om het leven, samen met andere mensen, goed en zinvol te leven.
Het kon ze niet echt boeien. Terwijl ik praatte waren ze wat aan het klooien met hun voetbal. Net toen ik daar wat van wilde zeggen, merkte mijn oudste zoon op dat God dan net zoiets is als het next level van een game. Daar moest ik het mee doen, want meteen daarop rende hij met zijn broertje naar buiten. Om te voetballen. Dat is namelijk wel leuk.

Ik ken die games van zijn DS, een handcomputertje. Het aardigst zijn de spelletjes waar je steeds nieuwe obstakels moet overwinnen. Alles wat je hebt geleerd in het lagere spelniveau – plus dat beetje extra inspiratie – heb je nodig om de problemen van het volgende niveau op te lossen.

Zich onbewust van de diepgang van zijn opmerking, had mijn zoon een mooie metafoor te pakken. Hij begreep mijn boodschap dat leven leren is. Dat er altijd een next level is. Tegelijkertijd werd me duidelijk gemaakt dat hij nog niet aan dat volgende spelniveau toe is. En dat kan ik me goed voorstellen. Kinderen zijn nog zo druk bezig de wereld zelf te ontdekken, dat ze meer dan genoeg hebben aan het hier en nu. De idee dat alles ook nog betekenis moet hebben, kun je dan gewoon niet gebruiken.

Ik denk niet dat ze veel aanmoediging nodig hebben. Op een dag verneem ik wel wanneer ze weer een next level hebben bereikt.