Archief
Jaargang:

Zo missionair als een fietsenmaker

Door Rob van Essen
Gepubliceerd januari 2010, jaargang 13, nr. 122

In-druk

Momenteel trekt ds. Hans van Ark met het team van Missionair Werk & Kerkgroei langs de kerken. Missionair mag weer, als we in het land maar niet gaan denken dat er simpele oplossingen bestaan tegen de winterkou van de secularisatie.
De beatmissen van de jaren zestig hebben de erosie in de Nederlandse rooms-katholieke kerkprovincie niet gestuit. En de ‘jeugdkerken’ die enkele jaren geleden uit hun voegen barstten, gingen al weer snel de weg van alle vlees.

Aan het begin van een nieuw jaar is het goed ons af te vragen wat we willen veranderen en waarom. We moeten in ieder geval niet weer de fout maken missionair te willen zijn ten koste van en los van de gewone gemeente. Dat doet mij denken aan duikers die de slang doorsnijden met de luchtpomp op het schip boven, omdat ‘die lui’ daar nog niets snappen van wat er beneden allemaal te doen valt.
Zonder overspannen verwachtingen, maar niet zonder geloof, moeten we onszelf de vraag stellen hoe we het evangelie met anderen kunnen delen. Als we dan maar beseffen dat dat lang niet altijd tot kerkgroei zal of moet leiden. Het Koninkrijk is omvattender dan de plaatselijke gemeente. Willen we geloofwaardig zijn, dan moeten we om te beginnen een beetje dankbaarheid en vreugde uitstralen. 

Helaas kom ik vaak gekwalificeerde mopperaars tegen: ‘Je ziet nooit iemand van de kerk. Waarom werd de Wet (niet) gelezen? De dienst was te lang. De kinderen kwamen zo luidruchtig terug. Ze komen alleen om geld aan de deur. Wat een moeilijke liederen moesten we zingen. Waarom zingen we niets van buiten het Liedboek? Waarom doen de jongeren nooit wat? Wat was die muziek hard van het jeugdkoor. Een drumstel hoort niet in de kerk. Waarom die veranderingen in de liturgie? Waarom altijd dezelfde liturgie? De dienst is een one man show. Het is zo onrustig als er anderen aan de dienst meewerken, al dat heen en weer geloop. Het Avondmaal is te rommelig of te ernstig. De preek moet over het dagelijks leven gaan. Geen politiek in de kerk. Er moet ruimte voor meditatie zijn. Lange stiltes zijn zo eng. De dominee zei mij niet gedag. Het is zo onpersoonlijk in de kerk. Ik houd niet van die kliekjes.’

Hallo! Waar is het goede nieuws? Een bedrijf met zulke ‘mond tot mond reclame’ van zijn klanten is binnen een mum van tijd failliet. Dat de kerk nog bestaat mag dus gerust een Godswonder heten. Maar om nou te verwachten dat buitenstaanders zich haasten om mee te gaan doen, dat is wel veel gevraagd. Misschien moeten we die oude slagzin die bij mijn fietsenmaker hing vaker toepassen: ‘Hebt u klachten, zegt het ons. Bent u tevreden, zegt het anderen.’ Misschien bloeit er dan wat op, ook als het team van Hans van Ark het komende jaar niet langs komt.

| |