Kerk in Den Haag

Zorgcentra stimuleren gesprekken

Zorgcentra: Zinvol praten over de krant, Kandinsky en de crisis

Door Marcel van Veldhuizen
Gepubliceerd mei 2009, jaargang 12, nr. 116

Reportage In vijf Haagse zorgcentra discussiëren bewoners gezamenlijk over het nieuws van de dag. ‘Hier kun je een goed gesprek voeren.’

Vrijdagmiddag. De zon schijnt door de ramen in zorgcentrum Moerwijk. Maar zulke zonnige tijden zijn het niet. Zes vrouwen bespreken de crisis. Ze maken zich zorgen over de jeugd. ‘Wat moeten die jongeren met hun leven? Ze kunnen haast geen banen krijgen!’

Marianne van Schravendijk, diaconaal-missionair ouderenwerker voor Stek, leidt het gesprek. In vijf Haagse zorgcentra organiseert zij zogeheten ‘zingevingsactiviteiten voor ouderen’.

‘In groepen bespreken we actuele zaken aan de hand van krantenknipsels. Ouderen willen ook wel eens wat anders dan de dagelijkse beslommeringen. Daarnaast behandel ik een bepaald thema, bijvoorbeeld ”dromen”. We lezen een bijbeltekst of gedicht en praten over onze eigen dromen.’

 

Naaktfoto’s

Deze middag is “kunst” het thema. De crisis verschuift naar de achtergrond.

‘Wat is kunst?’, vraagt Van Schravendijk.

‘Iets wat mooi is om naar te kijken’, zegt de een.

‘Een kwestie van smaak’, zegt de ander.

Het gesprek komt op kunstenaar Anton Heyboer. ‘Die dingen van hem zijn goud waard. Hoe kan dat nou? Dat is toch geen kunst?’ vraagt een vrouw zich verontwaardigd af.

Van Schravendijk laat een boekje met poëzie en abstracte tekeningen rondgaan. ‘Vinden jullie dit kunst?’ Een van de vrouwen grapt: ‘Als ik het zelf had gemaakt wel.’

En wat te denken van een kleurrijk, expressionistisch schilderij van Wassily Kandinsky? ‘Daar word ik gek van’, reageert er een. Niet dat ze een ouderwetse smaak heeft. ‘Schilderijen met naakt of naaktfoto's kunnen mooi zijn.’

Haar buurvrouw kijkt daar toch anders tegenaan. ‘Naaktfoto's? Nee, dat kan niet van mijn geloof.’

Tot zover de kunst. Na de koffiepauze gaat het gesprek toch weer over het nieuws van alledag.

‘Ik word soms eng van al die ellende’, zegt iemand. ‘Bommeldingen, schietpartijen op scholen.’

De vrouwen hebben het gevoel dat de normen en waarden vervagen.

 

Geen bezoek

De aanwezigen vinden de zingevingsmiddagen gezellig. ‘Je bent even van de straat. Ik ga overal naar toe waar ik heen kan. Thuis krijg ik geen bezoek, hier in Den Haag heb ik namelijk geen familie.’

Een andere vrouw kijkt ook uit naar de middagen. ‘Ik ging eerst naar sjoelen, maar dat is zo vreselijk druk. Ik doe dat niet meer. Mensen schreeuwen tegen elkaar. Hier kun je een goed gesprek voeren. Je staat ergens bij stil, er is diepgang.’

Van Schravendijk hoort het met een glimlach aan. Het doet haar goed dat de middagen wat eenzaamheid wegnemen.. Toch beseft ze dat niet alle bewoners van zorgcentra met activiteiten als deze worden bereikt. ‘Sommige mensen komen gewoon nooit. Voor hen is het dan ook prettig als mensen hen bezoeken.’

  

Vrijwilliger worden in een zorgcentrum? Info: Marianne van Schravendijk, Stek, (070) 318 16 16, mvanschravendijk@steknet.nl.