In-Druk: Met lege handen

Even een bezoekje aan Portici (bij Napels) gebracht en erbij bepaald dat wij heel rijk en arm tegelijk zijn. Bijna symbolisch viel het bezoek samen met de beelden van verwoesting op Sint Maarten, Mexico en in de Verenigde Staten. Een beetje turbulentie bij het landen is dan eng, maar ook zo weer vergeten.

Waarom dit bliksembezoek aan Portici? Vanaf 1970 was ik nauw betrokken bij het protestantse kinderdorp Casa Materna, dat in 2003 z’n poorten sloot. Ik reisde er zo’n dertig jaar lang regelmatig heen, organiseerde groepsreizen voor donateurs en sloot er vriendschappen voor het leven.
Rosaria, eerst secretaresse en later directrice van het kinderhuis, begon in 2007 een kinderdagverblijf. Zij ontvangt daarvoor nog steeds steun van vroegere donateurs en die waren uitgenodigd voor het eerste jubileum. De aanwezige Amerikanen volgden op internet het nieuws over de orkanen en een van hen was zeer bezorgd over haar koppige vader die had geweigerd te evacueren.

De feestelijke receptie voor Rosaria, met levende muziek en toespraken, was bijna niet doorgegaan. Alles was al geregeld toen haar man twee weken ervoor stierf. Als bouwkundige had hij, zowel in Casa Materna als in het kinderdagverblijf, veel werk verricht. Ik was niet de enige die zich afvroeg of het feest wel door moest gaan. Het kinderdagverblijf is een protestants diaconaal initiatief. Daarom vond ik het bijzonder te horen dat het een bevriende rooms-katholieke priester was die Rosaria getroost en bemoedigd had. Zo vanzelfsprekend zijn de oecumenische verhoudingen in het zuiden helaas nog niet.

Deze priester, zo vertelde Rosaria, is al zo’n twintig jaar plaatselijk sociaal en pastoraal actief en dat wordt hem door de Gomorra niet in dank afgenomen. In de loop der jaren ontving hij verscheidene doodsbedreigingen. Het trof mij hoe hij tijdens de receptie in eenvoudige woorden zijn dank aan Rosaria uitsprak en haar Gods nabijheid voor de toekomst toe bad.
Er is heel wat veranderd sinds 1905, toen de plaatselijke priesters baden dat de protestantse duivels zouden verdwijnen. Het kindertehuis was trouwens altijd voluit oecumenisch, want groepsleiders en leerkrachten waren merendeels katholiek. Evenals de kinderen die uit de wijde omtrek opgevangen werden.

Als het over wonderen gaat, dan hoef ik maar naar mensen als Rosaria en zo’n priester die niet van opgeven weet, te kijken. Er is momenteel binnen de protestantse kerk een pleidooi voor een nieuwe ‘reformatie’. Er moet gebeden worden om de volheid van de Geest, om een kerk waarin genezingen ‘gewoon’ zijn. Een God binnen handbereik en het wonder gedemocratiseerd.
Waar wonderen ontbreken, ligt dat aan ongeloof, slecht onderwijs of de Verlichting (rationalisme). In Napels heb ik in al die veertig jaar niemand horen profeteren, in tongen horen spreken of iemand wonderlijk zien genezen. Was het wel zo geweest, ik zou er dankbaar kennis van genomen hebben. Maar wel weet ik dat de levens van duizenden kinderen zijn aangeraakt, die anders in de criminaliteit beland waren. Ontmoette ik protestanten en katholieken die niet zwichtten voor corruptie en dreiging, maar zichzelf en God trouw bleven. Ze belichamen het geheim van de reformatie: met lege handen durven staan.

Tekst: Rob van Essen
Beeld: De pastoor uit Portici.

Deel dit artikel