Wat hebben we aan Pinksteren?

Nee, Pasen en Pinksteren vallen niet op één dag. Maar in het Bijbels getuigenis gaat het wel om dezelfde werkelijkheid: de doorbraak van het volstrekt ongedachte en onmogelijke.

Met Pasen vierden we dat de dood wordt overwonnen, maar… de wapenindustrie floreert grimmig verder. Misschien hebben wij Pasen iets te uitbundig opgetuigd, want in het evangelie is de opstanding omgeven door verbijstering en angst. ‘Eerst zien en dan geloven’, zei de discipel Thomas (namens ons?). Met Pasen kun je niets beginnen, schrijft Lucas, zonder Geestkracht.

De leerlingen moeten wachten en bidden. Dat is niet alleen een historisch pauzemomentje toen. Christelijk leven en liturgie is één en al wachten en bidden. We moeten mensen van lange Adem worden. Dat is geen eenzaam avontuur, daarom legt Lucas zo’n nadruk op het eensgezind bij elkaar zijn van de eerste leerlingen. Het gebed om de Geest, om innerlijke ruimte, om op te mogen ademen, blijft de vooronderstelling van het christelijk leven. Als je dat zelf niet meer kunt, dan is er de gemeenschap die voor jou bidt en zucht. Niet alleen voor haar leden trouwens, maar voor heel de zuchtende schepping. ‘Opwekkingschristenen’ vinden dat echter te mager. Is Gods nieuwe wereld in het Nieuwe Testament niet onder handbereik?! De gemeente groeit, zieken worden genezen, doden opgewekt. Niets ‘stil maar, wacht maar’.

Eensgezind
Het zijn de minsten niet in de kerkgeschiedenis die leden aan de gezapigheid van de kerk, de vrome burgermansmoraal, de gesloten gemeenschap waar niets van uit ging. William Booth werkte in de achterbuurten van Londen. De keurige kerk van zijn dagen bood geen welkom aan zijn daklozen en zwervers. Het rood van bloed en vuur kleurt de vlag van de ‘Salvation Army’: het rood van de zichzelf opofferende liefde en het vuur van de Geest. De Geest die ons uitdrijft uit het veilige en vertrouwde, naar een wereld van zwarte armoede en discriminatie.
Zo werd de Pinksterbeweging in Amerika geboren omdat een zwarte evangelist in Azusastreet – in het zuiden van de USA – bad om de uitstorting van de Geest. Te midden van volstrekte rassenscheiding en dagelijkse (!) lynchpartijen van zwarte mensen. Maar in Azusastreet gingen zwarten en blanken eensgezind de naam van Jezus loven.

Zwarte levens
Herken daarom eerst die eensgezindheid en dat verlangen naar het Koninkrijk als werk van de Geest! Als vrucht van Pasen. Waar vrouwen zwijgen moesten, liet William Booth hen opstaan om de boodschap van brood voor lichaam en ziel te verkondigen. Martin Luther King zette al zijn kaarten op de droom van de profeten: Vrij, eindelijk vrij! En sindsdien is zijn opstandige beweging niet te stuiten: ‘zwarte levens zijn kostbaar’.
Ik mocht voorgangers en evangelisten ontmoeten die in achterbuurten en favella’s wonderen van geloof verrichten. Kwam vaak verbijsterd en verwonderd terug.

Maar ik realiseerde mij heel wel dat er geen geestelijke blauwdruk is om het Godsrijk te realiseren. Wie ‘bidden en wachten’ negeert, creëert kortsluiting. Wat geestelijk begonnen is, eindigt dan zo maar in manipulatie en egotripperij. Laten we ons er om te beginnen over verheugen dát mensen genezen, dát de kerken groeien elders in de wereld. Dat in ons land mensen tot geloof komen via ‘pioniersplekken’ en ‘krimpplekken’. En vergeet de voedselbanken niet, als klein plaatselijk initiatief begonnen, die nu vele duizenden tot zegen zijn.
Kom, Schepper, Geest! En houd ons gaande tussen verbijstering en verlangen.

Tekst: Rob van Essen
Op de foto: In de Dexter Avenue King Memorial Baptist Church schreef Martin Luther zijn beroemde speeches.

Deel dit artikel