Stadslandbouw: ‘Duurzaamheid is naastenliefde’

Rachelle: 'Iedereen is welkom. Kijk op onze site eetbaarpark.nl' Pieter van Schouwenburg

‘De natuur leert me geven en nemen’, vertelt Rachelle Eerhart van Stichting Eetbaar Park. Ze verbouwt courgettes op een stukje niemandsland bij de Regentesselaan. Pieter van Schouwenburg gaat met haar in gesprek.

Kil en grijs is de dag. Maar niet in het Zuiderpark, bij de warme houtkachel en bij de mensen van stichting Eetbaar Park. Zelf noemen zij zich liever ‘een plek’ dan een stichting. ‘Een plek waar eetbare gewassen worden verbouwd, door en voor de buurtbewoners. Stadslandbouw, dat is de omschrijving die ik het liefst gebruik.’ Aan het woord is de initiatiefneemster Rachelle Eerhart.
‘Weet je, toen ik nog in Amsterdam woonde, viel het me op dat mensen niet met elkaar praten. Gewoon in het dagelijks leven op straat. Dit gebrek aan contact heeft me gevormd. Ik werd een solitaire actor en leefde wel krachtig, met veel kansen en successen, maar was gewend geraakt niet sociaal gebonden te zijn.
Tot het moment dat ik in Den Haag de beschikking kreeg over een maf stukje niemandsland, aan het einde van de Regentesselaan. Ik maakte er een moestuin van en ik zag de natuur leven onder mijn handen. Het terreintje veranderde in een klein lusthof. Met armen vol courgettes ging ik langs de deuren. Mensen raakten betrokken bij dit tuintje. Ik voelde de verbondenheid van mijn lichaam en geest bij de natuur, maar vooral het contact met de buurt raakte me diep.’

Ramp
Rachelle weet van aanpakken. Gedreven door de spirit van deze ervaring raakt zij steeds meer betrokken bij de natuur in de stad. Eetbaar Park is daar een voorbeeld van.
Als ik wil weten wat hierin haar spiritueel gelukkig maakt, dan is het even stil en zegt ze: ‘Ik durf mijn gevoel te delen.’ Bijna verrast door haar eigen woorden legt ze uit dat de natuur haar leert te geven en te nemen. De sociale verbinding die zij in beweging brengt, maakt het vuur in haar los.
‘Laatst was ik bij toeval in een kerk. De predikant sprak over naastenliefde en daarin herkende ik ineens waar ik eigenlijk mee bezig ben. Zonder dat ik een stroming aanhang of mezelf een religieus mens wil noemen, is naastenliefde precies waar mijn werk over gaat. De gevolgen voor het milieu die we met onze welvaart creëren, voelen we zelf nog niet zo erg in dit deel van de wereld. Maar elders op aarde is het al een ramp. We kunnen deze planeet zo niet achterlaten. Niet alleen voor de mensen die er nu onder lijden, maar vooral voor de toekomst. Duurzaamheid is naastenliefde.’

Deel dit artikel