Kerkentest: Bosbeskapel

Vlak achter begraafplaats Oud Eik en Duinen staat een kerk die naar een klein vruchtje genoemd is: de Bosbeskapel.

‘Kunnen we geen buitendienst houden?’, vraagt een vrouw bij de ingang van de Bosbeskapel. Het is een warme dag en de kerkzaal ligt hoog. ‘Het is vast bloedheet boven!’ Maar binnen draaien de ventilatoren en er staan gezellig wat raampjes open, waardoor het best te doen is.
Vandaag gaat ds. Nico den Bok voor, die hier jaren geleden predikant was. Ik herinner me dat hij bekend stond om zijn moeilijke preken. Ik ben benieuwd. Hij laat een kinderlied zingen over geloof, hoop en liefde en belooft dat er in de preek nog een vierde centraal woord bij komt. Dat vierde begrip blijkt ‘vergeving’ te zijn. Of eigenlijk: toegeven dat je fouten maakt en dat je vergeving nodig hebt.
Den Bok begint met het statement dat de mens tot zijn laatste snik een zondaar is. Dat hoeft helemaal geen deprimerende gedachte te zijn, integendeel. Als niemand het kennelijk kan nalaten te zondigen, dan is dat iets dat we van de ander herkennen. Dat maakt ons mild in de veroordeling van elkaar. Wij zijn broeders in onze zondigheid en zusters in barmhartigheid: ‘Wie zelf echt vergeven is, oordeelt anders over anderen.’
‘Zijn manier van preken is nog precies hetzelfde’, hoor ik na afloop in de wandelgangen. Vooral hoofd, minder hart, zeggen sommigen. Ikzelf vond het juist een verfrissende preek waarin diepgang en troost op een prettige manier samengingen. Mijn buurvrouw is expres naar deze dienst gekomen om Den Bok te horen; kennelijk ben ik niet de enige die het wel kan waarderen.

Steen
Tegen het einde worden twee gemeenteleden herdacht die afgelopen week overleden zijn. Er wordt lang bij hen stilgestaan. Letterlijk: staand horen wij een uitgebreide schets van de levenslopen van beide vrouwen. In een gewijde stilte wordt tot twee keer toe een steen met hun naam erop bij de gedachtenistafel gelegd. Terwijl de dienstdoende ouderling in eerbied een tijdje bij de stenen blijft staan, klinkt door de geopende ramen het gefluit van een vogel. De concentratie treft me.
Het is een fijne club mensen, vertelt een van de gemeenteleden tijdens de koffie. De komst van de ‘Valkenbossers’ – leden van de gesloten Valkenboskerk – heeft de gemeente beslist goed gedaan, zegt hij.
Als ik buiten kom, hoor ik dat een aantal mensen meteen doorgaat naar de crematie – op zondagmiddag! – van een van de overleden vrouwen.

Margot C. Berends
Snapshot van Margot C. Berends: een blik op de koffiedrinkers vanaf de hooggelegen kerkzaal van de Bosbeskapel.

Deel dit artikel