Kerkentest: Redeemed Christian Church of God

Een dienst van de Redeemed Christian Church of God is een mengeling van geluid, vrolijkheid en ernst. Tientallen Nigerianen treffen elkaar in deze kerk in Mariahoeve.

Het duurt wel een minuut of vijf voor zijn strikje goed zit, maar dan is de jongeman met de brede grijns er helemaal klaar voor. Dat geldt voor iedereen die de kerk aan de Diamanthorst binnengaat. Tientallen Nigerianen zijn het en ze zien er piekfijn uit. Ouderlingen in pak, jongere mannen informeel maar correct, kinderen netjes aangekleed en de vrouwen oogverblindend.
Vrijwel meteen rolt er een orkaan van geluid door het wat smoezelige gebouw, voorheen de hervormde Kruispuntkerk. ‘Oh Lord, we are very, very grateful’, klinkt het. ‘Unquestionable you are the Lord.’ En ‘He is able!’
Dan is het opeens stil. Er zijn ernstige zaken te bespreken. Ouderling Akin George is er speciaal voor overgekomen vanuit Martock, nabij Bristol. Hij haalt de verlokkingen van Daniël aan. Een goed en rechtschapen mens moet daar weerstand aan bieden. Dus geen nieuwe televisie, al heb je nog zo veel euro’s verdiend. Nee, moedig elkaar aan om met Jezus de enige juiste weg te bewandelen.

Olijke reus
George is een grote kerel, enthousiast en zwetend als een otter. Hij richt zich vooral tot de kinderen. Wie wil er dokter worden, ingenieur, bij de NASA werken? Weten ze hoelang je daarvoor moet studeren? Niet tot het je verveelt, zoals een jongetje spits opmerkt. Vier jaar, zes jaar, twaalf! Wen er maar aan, het leven staat in het teken van studeren. Studeren om de weg van Jezus te volgen, dat klopt. Onderschat die boodschap niet, wil George maar zeggen. De olijke reus, wiens stem soms onverwachts de hoogte inschiet, zorgt voor gegrinnik en gelach onder zijn toch al vrolijke gehoor.
Jezus volgen, het kwade afwijzen. Een tanige spreker peperde de aanwezigen die boodschap een uur geleden ook al in en zweepte hen op tot een vorm van bijna-hysterie. Akin George hield er het hoofd bij in de handen, hurkend voor zijn stoel. Vrouwen marcheerden door de gangpaden, zwaaiend met de armen.
Nu de dienst op een einde loopt, is nog zo’n portie geloofsbelijdenis misschien wel te veel van het goede. Gelukkig staan in de garderobe de schalen met eten al te wachten.

Matthijs Termeer
Foto van Matthijs Termeer: ‘Onderschat de boodschap niet’

Deel dit artikel