Jolly van der Velden zoekt naar schoonheid

Jolly van der Velden zoekt naar woorden en beelden die schoonheid weergeven. Ze doet dat fotograferend, schrijvend en tijdens het maken van collages. ‘Verbinding maken vraagt om verantwoordelijkheid nemen.

Jolly van der Velden is actief in de Haagse Dominicus. Zij zingt in het koor van deze kerk en is daar regelmatig tweede voorganger. Vorig jaar verscheen haar ‘Alternatief Veertigdagentijdboek’, een verzameling spirituele teksten uit alle tijden en windstreken, waarop zij een persoonlijke reflectie geeft in de vorm van een verhaal, een collage of een foto. Kerk in Den Haag vraagt haar naar haar beweegredenen.

‘In de begintijd van Amy Winehouse, toen ze nog niet zo bekend was, heb ik haar eens horen zeggen in een interview: “Ik heb een andere definitie van succes dan de meeste mensen gebruiken; voor mij is succes de vrijheid om te zingen wat ik wil.” Dat raakte mij. Ik denk dat ze later andere keuzes heeft gemaakt, maar op dat moment was ze in mijn beleving puur en verbonden met zichzelf.
Daar ligt ook míjn uitdaging: in verbinding blijven, waardoor ik kan putten uit mijn eigen bron, geïnspireerd als ik ben door zo veel anderen die schrijven, beeldend werken, dansen of muziek maken. Het mooie aan inspiratie is dat het niet aan tijd of plaats gebonden is. Teksten of afbeeldingen die eeuwen oud zijn of afkomstig uit een andere cultuur kunnen net zo springlevend zijn als hedendaags werk. Ik denk dat het kunnen overstijgen van je eigen tijd en plaats juist een kenmerk is van kwaliteit, omdat je dan afstemt op dat wat groter is dan wij als mensen individueel ooit kunnen zijn.

Vruchtbare duisternis
Net als ieder ander ben ik onderdeel van het grote spirituele geheel. Ik zoek er mijn weg in, verwonder me, word er blij van, of onrustig. Het schuurt soms: verbinding maken vraagt om het nemen van verantwoordelijkheid en dat is niet altijd gemakkelijk. Ook raakt die verbinding regelmatig ondergesneeuwd door de volheid van mijn dagelijkse leven. Ik laat me afleiden en vind zaken belangrijk die het helemaal niet zijn. Of in ieder geval minder dan dat ik meen.
Naast mijn parttime dienstverband en schrijf- en fotografieopdrachten, creëer ik letterlijk en figuurlijk mijn eigen ruimte om vanuit die verbinding bezig te zijn met dat wat mij beweegt. Om in een collage kleur en contour te geven aan een idee, om woorden te geven aan een gevoel of een beleving, om uit de enorme hoeveelheid beelden van de straat juist dát te fotograferen waar ik de schoonheid van zie. Dat wil ik doorgeven, zichtbaar maken, ook voor mijzelf. Het is voor mij een proces van ontmaskeren, van het licht erop laten schijnen.

Het is schatzoeken naar schoonheid en hoe klein mijn bijdrage ook is, hopelijk is het een tegenwicht. Hammarskjöld schrijft in Merkstenen:
“De innerlijke stilte bewaren – midden in het lawaai. Open stille, vochtige teelaarde blijven, in de vruchtbare duisternis waarin de regen valt en het graan rijpt – hoe velen er ook zijn die in het droge daglicht over de velden trekken, alles vertrappend in wervelend stof.”
Hij verwoordt, zoals zo vaak, precies wat ik voel.’

Ik word gedragen door een sterk besef van het in de eeuwigheid staan. Het eeuwige leven begint in mijn beleving niet pas na de dood, het is er nu al. De cyclus van leven en dood is voor mij een vruchtbaar proces, waar ik door de dag heen, maar specifiek in mijn kunstzinnige werk, dankbaar gebruik van maak om iets door te geven, vanuit de bron die mij voedt. Het gaat over liefde, dat grote geheel, over de eeuwige, die ik nog steeds God noem.’

Jolly van der Velden.

Deel dit artikel