Muzikaal wereldreisje naar hogere sferen

Muziek en zang zijn in bijna alle wijsheidtradities belangrijk om contact te maken met elkaar en met ‘het hogere’. Die gedachte inspireerde een aantal Hagenaars om liederen uit de vijf grote stromingen te zingen. De initiatiefnemers zijn verbonden aan de Haagse Dominicus,  een geloofsgemeenschap die niet gebonden is aan een bepaalde traditie. 

Het gaat niet om het ‘mooie zingen’ maar om de beleving. Samenzang kan elkaar bemoedigen, je kunt gevoelens vertolken en verwachtingen uitspreken. Het kan ook meditatief werken; vooral wanneer de teksten vaak herhaald worden, zoals bij een mantra uit de boeddhistische traditie, bij christelijkeTaizé-liederen of bij een rituele zikr van soefi’s.

Door het herhalen van de teksten en de melodieën zoek je elkaar op in de zang. Er kan een soort meditatieve sfeer ontstaan, een eenheid. Hoe meer gelovigen uit de verschillende tradities meedoen, hoe mooier. 

Samen weven
Na een kopje koffie en thee, ga ik met zo’n vijftien anderen in een halve maanvorm zitten. De kaarsen dragen bij aan een toegewijde sfeer. Voor iedereen ligt een blaadje met korte liedteksten klaar. Begeleider Fokke de Vries projecteert de muzieknoten op de muur.  ‘Niet te veel naar kijken,’ raadt hij ons aan; dat zou teveel afleiden van het meditatieve. Een ander advies dat we meekrijgen is onze gedachten het komende anderhalf uur met een vriendelijke glimlach te parkeren; die komen later wel terug.

Roep onze namen
We beginnen met een stiltemoment om ‘aan te komen’ en volledig aanwezig te zijn. Dan zingen we een vredesgroet, Ya salaam, in twee groepen door elkaar heen. Klinkt leuk en door de herhaling ontstaat er inderdaad iets dat voelt als een gezamenlijk weefwerk. Dit smaakt naar meer! Na elk lied is er weer stilte, om het allemaal te laten bezinken. De stilte is hier bijna echte stilte, hoewel, er kraakt een schoen en verder weg in het gebouw hoor ik stemmen en het verschuiven van een stoel. Bij het volgende lied kom ik echt in een schwung. ‘Roep onze namen, dat wij u horen.’ Terwijl ik foto’s maak, blijf ik als vanzelf zachtjes doorzingen. We zingen ‘Om Shalom: moge je vrede hebben met wie je bent’ en ‘Namaste: ik buig voor jouw spirit’.

Op z’n Iers
De afwisselende stiltes maken mij wat onrustig. Kijk ik om mij heen, dan komen mijn gedachten in vliegende vaart terug. Als ik mijn ogen dicht doe, wordt het rustiger. Wie schreef ook alweer dat het gaat om het wit tussen de regels?
Dan zingen we een vrolijk lied: ‘Niente mi manca’, het ontbreekt mij aan niets. ‘Wat een gezegend mens ben je, als je dat kunt zeggen,’ zegt iemand. Dat is waar. Zingend voel ik dat het voor mij in ieder geval op dat moment opgaat. Op deze manier samenzijn is een stap uit de dagelijkse routine zetten, ondergedompeld worden, geconfronteerd worden met jezelf en verbinding voelen met anderen.
We eindigen met een Ierse pelgrimszegen voor de weg, of de week, die voor ons ligt:

‘May the road rise to meet you,
may the wind be always at your back.
May the sun shine warm upon your face
the rain fall soft upon your fields.
And untill we meet again, untill we meet again,
may God hold you in the palm of his hand.’

Elke eerste woensdag van de maand is er een bijeenkomst. 19:30-21:30 uur. De Oase, Van Meursstraat 1. Toegang €5. Info: Theo van der Greft, tel. 070-3963132.

Deel dit artikel

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *