Prinses Julianakerk viert feest

Veel Scheveningse families en ook het predikantsgezin van 90 jaar geleden zijn er niet aan ontkomen: het noodlot met de dood als gevolg. Des te dankbaarder zijn ze voor iedere dag. De Prinses Julianakerk viert feest.

Toen de moeder van Gerrit Rog zwanger was, overleed haar man. In de machinekamer waar hij zich bevond brak brand uit. Vier jaar later stierf de moeder aan leukemie. De kleine Gerrit werd door een oom en tante opgevoed. ‘En kijk nou es’, zegt hij in de tuin bij de Prinses Julianakerk, een glas wijn in de hand, ‘ik ben al 56 jaar getrouwd, en heb kinderen en kleinkinderen. Ik ben God iedere dag dankbaar.’
Vandaag bestaat deze kerk in Duindorp negentig jaar. Er komen vooral Duindorpers, maar ook wel Scheveningers uit ‘het oude dorp’. De Prinses Julianakerk heet net iets losser te zijn dan de Oude Kerk die in de Keizerstraat staat, vlakbij zee.
Het zijn twee dorpen, vertelt Rog, maar het is allebei Scheveningen. De zee bindt, en het zware werk dat die zee met zich meebrengt, soms met de dood als gevolg. Iedereen heeft zo zijn verhalen in de familie. En dan is het God die troost en de kerk die het vertrouwen levend houdt.

Gelach
In de feestelijke kerkdienst bevindt zich de kleinzoon van dominee Tiggelman die negentig jaar geleden de eerste steen legde van dit gebouw. Uit de preek blijkt dat deze bijzondere gast door een soortgelijk wonder als bij Gerrit Rog hier zit: de predikant en zijn vrouw kwamen enkele jaren na die eerstesteenlegging om bij een auto-ongeluk. ‘Een schok voor de gemeente.’ Maar het leven ging door.
De boodschap van de preek is ‘leer ons onze dagen tellen’. Ds. Van Harten haalt de Duitse theoloog Bonhoeffer (1906-1945) aan: ‘Elke morgen is een nieuw begin van ons leven. Elke dag is een afgesloten geheel. De huidige dag is de grens van onze zorgen en moeiten. De dag is lang genoeg om God te vinden of te verliezen.’
Dit dankbare bij de dag leven lijken de Scheveningers vandaag extra in praktijk te brengen. Na afloop van de dienst is er koffie met een uitbundig gebakje en al snel worden wijn en hapjes aangerukt. In de feesttent in de kerkentuin is een vrolijke stemming. Iemand zegt: ‘Hoezo zijn de Duindorpers vandalistisch? De tent met alle spullen is een hele nacht onaangeroerd blijven staan!’ Er klinkt instemmend gelach.

Traditie gaat door
Dat de Scheveningers het leven lijken te vieren, is ook te merken aan het Christelijk Mannenkoor Scheveningen, dat een groot deel van de dienst van zich laat horen. ‘Ruwe bolsters, blanke pitten, en wat hebben we een lol met elkaar’, zegt voorzitter Klaas Salverda (oud-eindredacteur van KDH) over de koorleden. Het is opvallend hoe zoveel kerels tegelijk zó zacht kunnen zingen.
Het is een prachtig geheel: vijftig mannen in zwarte pak met blauwe strik die de kerk vierstemmig toezingen, en aan de zijkanten van de kerk slingers van tere witte doopjurkjes. Wie weet zijn deze mannen wel in deze jurkjes gedoopt. Ze zingen nog steeds Gods lof. De traditie gaat door.

Tekst en foto: Margot C. Berends

Repetities CMS: maandag 20-22 uur, Prinses Julianakerk. Info 06-15 19 23 63, cmsschevingen.nl.

Deel dit artikel