Woede en applaus bij nieuwe moskee in Thomaskerk

De voormalige protestantse Thomaskerk in Leyenburg wordt moskee. De religieuze stichting hield een kennismakingsavond. Buiten was de sfeer grimmig. Binnen benadrukte de voorzitter: ‘Dus geen haat en nijd. Mannen en vrouwen zijn bij ons gelijk.

Al een paar jaar staat de van oorsprong protestantse Thomaskerk in de Harmelenstraat (Leyenburg) leeg. Sinds eind september heeft het gebouw een nieuwe eigenaar. De vereniging Ahmadiyya Anjuman Isha’at-e-Islam (Lahore) Nederland heeft het gekocht en zal de kerk binnenkort in gebruik nemen als moskee.

‘Wat blijft er van Nederland over?’
Voordat de kennismakingsbijeenkomst met de buurtbewoners begint, is buiten de sfeer wat grimmig. Een groepje demonstranten van de extreem-rechtse groepering Voorpost staat met grote spandoeken tegenover het gebouw. Geen Jihad in onze straat. Er kan geen misverstand over bestaan, ze zijn niet blij met een moskee. Wat sympathisanten en nieuwsgierigen hangen erom heen. Er gebeurt niet veel. Zo nu en dan wordt er een foto gemaakt. De heren geven geen krimp.
De politie is paraat, maar hoeft niet in te grijpen. Een wijkagent is in gesprek met een enigszins geagiteerde vrouw die er duidelijk moeite mee heeft dat er een moskee komt in een leegstaand kerkgebouw. ‘Er zijn al zoveel moskeeën’, klaagt ze. ‘Wat blijft er van Nederland over?’ Gespeend van elke logica vervolgt ze: ‘Alle oude mensen moeten hun huis uit, terwijl zij dit land hebben opgebouwd.’ Een medestander knikt. Zij vindt dat er van de kerk beter een wijkcentrum kan worden gemaakt. Ze is ervan overtuigd dat er een stiekem spelletje wordt gespeeld. ‘Achter onze rug om, wordt het opeens een moskee.’ De wijkagent luistert, hij maakt zo nu en dan een sussende opmerking.

‘Blij dat u er bent’
Binnen is er een andere sfeer. Mensen staan geanimeerd met elkaar te praten.
Langzaam stroomt het zaaltje vol met buurtbewoners. Robbert Mohammedamin, de voorzitter van de vereniging, staat rustig achterin de zaal te wachten totdat hij het woord neemt. ‘Dit is geen discussieavond,’ zegt hij dan, ‘we houden vanavond open huis. Als goede buren willen wij kennismaken met de mensen die hier in de wijk wonen.’
Mohammedamin laat zich niet imponeren door de groep die buiten staat te demonstreren. Schouderophalend zegt hij: ‘Ik ben naar ze toegegaan, heb mijn hand uitgestoken om ze te verwelkomen en ze uitgenodigd om binnen te komen, maar ze weigerden.’
Het publiek is divers, alles bij elkaar zijn er zo’n honderdvijftig belangstellenden.
‘Zeer geachte aanwezigen,’ begint de voorzitter. ‘Zeer geachte buren, welkom!
As-salaam-alaikum. Vrede met u allen. Ik ben erg blij dat u er bent.’

De organisatie blijkt al eenenveertig jaar te bestaan. De moskee in de Paul Krugerstraat voldeed niet meer, daarom is er uitgekeken naar een groter gebouw. Bij deze vereniging zijn vooral Surinaamse moslims aangesloten. In het gebouw zullen gebedsdiensten gehouden gaan worden, maar de ruimte zal ook benut worden voor andere activiteiten.

Applaus
‘Het gaat ons er uiteindelijk om rechtschapen te zijn,’ zegt de volgende spreker. ‘Dus geen haat en nijd. Mannen en vrouwen zijn bij ons gelijk. Wij waren de eerste moskee in Nederland waar vrouwen in het bestuur zaten. Wij tolereren andere meningen.’
Het is een gemakkelijke prater, de toon is verzoenend. ‘Het was een godshuis en dat blijft het ook. We gaan met respect om met de bestemming van dit gebouw.’
Er klinkt applaus.
Wat de vereniging niet gaat doen, is mogelijk voor de buurtbewoners nog belangrijker, dan wat ze wel gaat doen. De parkeerdruk wordt niet verergerd, er worden geen minaretten gebouwd, de buitenkant blijft onveranderd en er komt geen geluidsinstallatie voor gebedsoproep. ‘Stel dat er toch iets is, dan zijn wij altijd bereid om te praten. Wij willen in harmonie leven met de omgeving. Vanuit Suriname zijn wij gewend om te gaan met diversiteit. Dat gaat daar heel goed en dat willen we hier ook.’ Opnieuw applaus.
Als het tijd is om vragen te stellen, blijkt de grootste zorg van de omwonenden een verslechtering van de toch al hoge parkeerdruk te zijn. Het antwoord is geruststellend. Het zal meevallen met de aantallen en er liggen een paar praktische oplossingen in het verschiet.
Als bij een volgende vraag nogmaals de buurtfunctie aan bod komt, wordt beloofd dat buurtbewoners met voorstellen kunnen komen omtrent activiteiten, bijvoorbeeld voor ouderen uit de wijk. Er wordt weer geapplaudisseerd.

Na afloop is de stemming welwillend. Mensen zeggen blij te zijn dat het lege gebouw weer gebruikt gaat worden en de tuin zal worden opgeknapt. Het lijkt gemakkelijker te zijn dat de nieuwe eigenaren Surinaamse moslims zijn. ‘Dat is toch vertrouwder,’ vindt iemand.
Een voormalig kerkganger van de Thomaskerk zegt: ‘Wij zijn speciaal gekomen om ze welkom te heten, wij gunnen ze een mooie plek.’
Buiten is er geen spoor meer te bekennen van de mannen van Voorpost.

Tekst & beeld: Jolly van der Velden.

Wacht even! Kerk in Den Haag  bestaat in november precies twintig jaar. Wij van de redactie vinden het belangrijk dat u – lezer of niet-lezer van KDH – mede bepaalt hoe het blad en de website er uitzien. Kerken zijn veelzijdig en de redactie wil weten, welk(e) gezicht(en) van de kerk u in het blad en op de website wilt laten zien. KDH heeft invloed: het ligt ook buiten de kerken. Neem daarom s.v.p. 2 minuten de tijd voor het beantwoorden van vijf korte vragen. Dat is ons verjaardagscadeau van u. Daarmee hopen wij u te trakteren op een nog mooier blad/website. Om de redactie blij te maken: klik hier.

Deel dit artikel