Blog kerkasiel Bethel: Psalmen zingen in NOS-microfoon

David Schiethart (predikant in Den Haag Zuidwest) schrijft een blog over het kerkasiel dat momenteel in Buurt- en Kerkhuis Bethel (Thomas Schwenckestraat) wordt toegepast. Er is een doorlopende kerkdienst, om te voorkomen dat een daar bivakkerend Armeens gezin wordt opgepakt.

Dag 1.
Psalmen zingen in NOS-microfoon

‘Wanneer heb je voor het laatst iets voor het eerst gedaan?’ vroeg iemand eens aan mij. Ik moest er aan denken toen ik afgelopen dinsdagavond in de microfoon van de NOS een Psalm stond te zingen, samen met een paar mij onbekende anderen. Plaats van actie: Buurt- en kerkhuis Bethel. Daar werd door ds. René de Reuver, scriba van de landelijke protestantse kerk een deel van een doorlopende kerkdienst geleid in aanwezigheid van de pers: de estafettedienst voor een familie uit Armenië die kan worden uitgezet. Om hen bescherming te bieden heeft de protestantse kerk van Den Haag besloten een doorlopende kerkelijke viering te houden, 24-7. De overheid mag tijdens een kerkelijke plechtigheid niet binnenvallen en mensen arresteren. Vandaar het kerkasiel.

Voor dit kerkasiel zijn voorgangers en kerkgangers nodig. Uur in uur uit. Dus je kunt als je even een paar uur aanschuift, zomaar drie collega’s achter elkaar in actie zien. En dat is heel inspirerend, leerzaam. Wanneer maak je dat mee, een keur aan type kerkdiensten. Voorgangers van uiteenlopende stijl gaan na elkaar voor. Als bezoeker merk je wel wie er de beurt heeft en je schaart je er onder. De een doet het zus, de ander zo, nog nooit zoveel werkvormen en stijlen achter elkaar gezien. En dat alles in een heel ongedwongen sfeer. Mensen lopen in en uit, een moeder met een baby op de arm of in de kinderwagen, een toevallige passant, een oudere vrouw, van alles en nog wat komt er binnen en gaat weer weg. Informeel, ontspannen, geen keurslijf, terwijl er het tegelijkertijd ook weer een absoluut keurslijf is. Immers, de dienst moet doorgaan, anders vervalt het kerkasiel. En ook ervaar je iets van de gevangenschap. De familie om wie dit allemaal gaat, kan het gebouw niet uit. Eenmaal op straat heeft de overheid de bevoegdheid hen te arresteren en het land uit te zetten.
Nu wordt er elders genoeg over de politieke en juridische ins en outs van deze casus gezegd. Ik wil slechts enkele sfeerbeelden schetsen.
Tijdens mijn eerste bezoek trof mij vooral de hectiek van de media-aandacht. Camera’s, fotografen, microfoons. Dat alles in een wat geheimzinnig sfeertje, toch ook.

En toen ik vlak voor mijn vertrek aan de coördinator vroeg of ik mij ook op de lijst van voorgangers kon plaatsen werd mij verteld dat ik snel moest zijn. De lijst was al voor de komende vier dagen geheel gevuld.

Tekst en foto: David Schiethart

Deel dit artikel