Blog kerkasiel Bethel: Van humanist naar drie-eenheid

David Schiethart (predikant in Den Haag Zuidwest) schrijft een blog over het kerkasiel dat momenteel in Buurt- en Kerkhuis Bethel (Thomas Schwenckestraat) wordt toegepast. Er is een doorlopende kerkdienst, om te voorkomen dat een daar bivakkerend Armeens gezin wordt opgepakt.

Dag 2.
Van humanist naar drie-eenheid

Terwijl ik op deze – voor mij – tweede dag op de lijst kijk om mij op te geven voor een dienst, zie ik tot mijn verrassing dat er pas over een week weer plek is. Binnen minder dan een dag hebben zoveel collega’s, vanuit het hele land, zich opgegeven. Ik mag vrijdag van 04.00 tot 06.00 uur. Ik heb nogal mijn slaap nodig, maar dit heeft toch wel wat. Nog nooit in mijn leven heb ik midden in de nacht een dienst geleid. Weer iets nieuws. Het is frappant dat zoveel voorgangers zich spontaan aanmelden. En dat er 24/7 mensen langs komen om mee te vieren.

Als ik de lijst met namen doorscrol, zie ik de naam van een oud-collega. Toon Vessies met wie ik als geestelijk verzorger werkte in verpleeghuis de Bieslandhof in Delft. Leuk om Toon weer eens te zien en hem mee te maken als humanistisch voorganger in een kerkelijke context. Ik weet dat hij dat graag en met verve doet.
De kerkestafette blijkt dus ook goed voor de onderlinge contacten. Als ik binnenkom, blijk ik niet de enige te zijn die genoegen beleeft aan het hoge reüniegehalte. Tal van mensen die elkaar lang niet meer hebben gezien, komen elkaar zomaar weer tegen. De Armeense familie zal dat allemaal ontgaan, gelukkig maar, het is niet de opzet van het kerkasiel. Maar het is wel een prachtige bijkomstigheid.

Als ik weer de kerk binnenga om nog een stuk viering mee te beleven, val ik pardoes in een bibliodrama. Nu heb ik mij daar altijd wat verre van gehouden. Gewoon, uit vrees om mij te zeer te moeten geven. Maar ik wist niet dat het er was. Ik loop nietsvermoedend binnen, zie daar twee mannen staan, en als ik tussen hen in ga staan zegt de voorgangster: ‘Dat komt goed uit, jij bent de derde man. Of God. Jij mag het zeggen. Welkom. Mag ik je voorstellen, dit zijn de andere twee mannen met wie jij Abraham bezoekt voor zijn tent. En dat is Abraham.’ Ze wijst op een moeder met baby op de arm die Abraham vertolkt.
Enfin, ik kon dus niet meer terug. Juist daardoor werd het natuurlijk. Laat ik er nu uitgerekend net over hebben gepreekt, afgelopen zondag, over Abraham en die drie mannen voor zijn tent. En of ik mij dan nu even wilde verplaatsen in een van de rollen. Prachtig. Ik zal het nooit meer vergeten. Het spel bracht mij nieuwe inzichten in het verhaal, elementen die mij anders nooit waren opgevallen. Wat een zegen om dat mee te maken. Verrijkend en verdiepend. En dat allemaal zo volstrekt onverwacht.

Mijn voornemen om nog even langs huis te gaan voordat ik naar een vergadering moet, laat ik maar schieten. Ik app even naar het thuisfront. Ik mag hier soep en kapsalon mee-eten. Er schijnt dagelijks van alles te worden gebracht, zomaar. Een bijzondere belevenis.

Tekst en foto: David Schiethart

Deel dit artikel