Blog kerkasiel Bethel: Wc-papier en hagelslag

David Schiethart (predikant in Den Haag Zuidwest) schrijft een blog over het kerkasiel dat momenteel in Buurt- en Kerkhuis Bethel (Thomas Schwenckestraat) wordt toegepast. Er is een doorlopende kerkdienst, om te voorkomen dat een daar bivakkerend Armeens gezin wordt opgepakt.

Gisteravond togen een van de zoons en ik naar de Bethelkapel, met twee pakken WC papier en drie pakken hagelslag. Die zouden daar vast wel goed van pas kunnen komen. Waxinelichtjes waren er inmiddels genoeg, had ik begrepen. Genoeg om van hier tot aan het Binnenhof mee te kunnen beleggen.

Ik had zoonlief ‘s middags iets over de scheiding tussen kerk-staat verteld en dat je deze Bethel-asiel-dienst in de context van dit beginsel moet zien. De zoon had net bij maatschappijleer de Trias Politica geleerd, de scheiding der machten. Daar kon ik op aansluiten.
Immers, de kerk, door 24-7 te vieren en te bidden, voert een vorm van geweldloos verzet tegen een regelgeving van de staat waarvan we moeten zeggen dat deze inhumaan is: het uitzetten van in Nederland geheel gewortelde en ingeburgerde kinderen naar een land van herkomst dat feitelijk het hunne niet is en eigenlijk ook nooit is geweest. Diezelfde kinderen moeten, als zij een beroep willen doen op het kinderpardon, meewerken aan hun uitzetting, door zich te laten uitzetten. Ik vergelijk dit geweldloze verzet met hoe de Berlijnse Muur viel, mede doordat mensen massaal gingen bidden en kaarsjes branden. De Oost-Duitse Veiligheidspolitie had nu net niet op die vorm van protest gerekend.
De zoon heeft drie uur lang de viering meegemaakt. Zijn persoonlijk record in de kerk. Hij vond het leuk en leerde en passant dat Psalm 119 de langste psalm is. Juist toen wij de viering betraden werd die psalm in zijn geheel gelezen. Een unicum. Toen de volgende voorganger binnentrad in gebedsmantel en groene stola kon ik hem fluisterend uitleggen wat de betekenis daarvan is.
Ik werd gisteravond ook door de voorzitter van de diaconie bijgepraat over de afweging die diaconie, kerk-organisatie Stek en de protestantse kerk van Den Haag (PGG) hebben gemaakt om dit kerkasiel te beginnen. En hoe wij dit moeten verstaan in het licht van het besluit van de Raad van State die heeft bepaald dat de IND mag overgaan tot uitzetting van deze familie.
De beslissing is niet genomen om de overheid dwars te zitten of het gezag van de rechtelijke macht te ondergraven. In tegendeel. Dit besluit moeten we zien in het licht van een regeling waarvan de PGG en met haar de landelijke PKN vindt dat die inhumaan is. Je moet je eerst laten uitzetten voordat je eventueel mag blijven. En het is immers de opdracht van de kerk om de staat een spiegel voor te houden en haar te bevragen op haar besluiten. Het landsbestuur is gebaat met een luis in de pels en dat is dit kerkasiel. Voor zowel de familie als voor die andere 400 kinderen voor wie het kinderpardon zou moeten kunnen gelden.

Een kerk die deze, eigen opdracht serieus neemt, daar mag je trots op zijn. Je hoeft het er niet mee eens te zijn, maar het is een teken van waardigheid dat de kerk opkomt voor de humaniteit.
Op de fiets terug naar huis vroeg zoonlief of dit een historisch moment is. “Dat weet ik niet”, zei ik, “maar het zou zomaar kunnen.”

Deel dit artikel