Blog kerkasiel Bethel: In een grote kring

David Schiethart (predikant in Den Haag Zuidwest) schrijft een blog over het kerkasiel dat momenteel in Buurt- en Kerkhuis Bethel (Thomas Schwenckestraat) wordt toegepast. Er is een doorlopende kerkdienst, om te voorkomen dat een daar bivakkerend Armeens gezin wordt opgepakt.

Hij kwam van ver
helemaal uit Sauwerd
dat ligt boven Groningen, bijna buitenland.
Daar kwam hij vandaan
met de trein.

Hij bracht wat brood
om het te delen,
drie witte bolletjes.
Wat sap ook, zat in zijn krat.
En wij deelden het
en zongen
en gaven aan elkaar, een hand.

Zo is het gegaan, dat uur, daar en toen.

(1 Bethel 11: vers 2 t/m 4)

Ze komen vanuit het hele land, de voorgangers. Deze collega had er een lange rit voor over. En na hem werd de dienst voortgezet door een katholiek collega uit Utrecht. Ook voorgangers uit Leeuwarden en Enschede hebben zich gemeld. En uit Spijkenisse en Almere. En uit ik weet niet hoeveel plaatsen meer nog. Overal vandaan, uit alle hoeken en gaten van het land. En ieder geeft, moeiteloos, het stokje door aan de volgende.

Stille diplomatie
Wat is dat toch? Waarom doen zovelen dat, voor niks? Ook musici, uit Amersfoort en Nieuwkoop, om maar wat plekken te noemen, bieden hun diensten spontaan aan. Dat is toch een wonder. Die kerk in Den Haag, die bijna leek te zijn verdwenen. Die oude Bethelkapel, aan de eredienst onttrokken, biedt nu opeens plaats aan de langste eredienst van de stad ooit! Het moet niet gekker worden… De wonderen zijn inderdaad de wereld nog niet uit. Het gebeurt.
Natuurlijk, op de achtergrond draait een goed geoliede organisatie op volle toeren. Coördinatoren lossen elkaar af. Zij doen deuren open en dicht, verwelkomen gasten, leggen uit wat de gang van zaken is en snijden stukken taart en schenken koffie. En de bestuurders. Ook zij zijn er, zij het meer op de achtergrond. Wie er precies met wie praat weten we niet. Maar dat hier stille diplomatie wordt gevoerd kan niet missen. Het gaat namelijk niet over een wissewasje. Immers, aan dit kerkasiel voor de Armeense familie is het lot van vierhonderd kinderen gekoppeld. Kinderen van wie we toch in alle redelijkheid niet kunnen zeggen dat ze het land uit moeten.
Maar ja, onze premier heeft net nog gezegd dat het kinderpardon er niet gaat komen.

En zo staan wij, volwassenen, als ware het, in een grote kring. En midden in die kring staan al die vierhonderd kinderen, uit al die verre landen. Zij zijn het, die ons hier samenbrengen. En zij vragen ons, terecht, dat zij niet het kind van de rekening worden.

Tekst en foto: David Schiethart

Deel dit artikel